Skólablogg. (engir hægrimenn í dag, ekki um helgina heldur reyndar.)

Lesstofa að kvöldi > lesstofa að degi.
Háskólatorg að kvöld < Háskólatorg að degi.

Klári ég þessa önn með bravúr, eða allavegna þannig að prófum verði náð, þá gef ég sjálfri mér gullmedalíu. Ég hélt að eftir kosningabaráttu færi þetta í gang, lærdómurinn og hversdagsleikinn. Onii. Ég sit á fundum allan daginn um þetta og hitt en aðallega allskonar Stúdentaráðsdót, er löt, tek á móti útlendingum í næstu viku, djamma o.s.frv.
Það er allt í lagi, svo lengi sem þessari önn ljúki með fyrrnefndum bravúr.

Svona annanhvern klukkutíma fer ég í panikk yfir þessu öllu saman, hinn fer í að róa mig og taugarnar, lofa sjálfri mér bót og betrun og að lokum að þetta fari allt vel á endanum. Gullna setningin sem uppúr mér valt á föstudagskvöldið áður en bjórinn tók öll völd hæfir mér vel: Þetta snýst um lífið en ekki cv-ið.
Það væri samt kannski ráð að fara að taka Kröfurétt II úr plastinu...

Allavegna. Í tilefni þess að ég fór á Heimsljós í gær í Þjóðleikhúsinu og mundi eftir þessu ofboðslega fína ljóði sem vekur upp miljón tilfinningar með þessum nokkru línum, ákvað ég að deila því með ykkur svo að þið munið líka eftir því og fáið að finna þessa sælu sem Laxness og sumarið veita í sameiningu.


Bráðum kemur betri tíð með blóm í haga,
sæta lánga sumardaga.

Þá er gaman að trítla um tún og tölta á eingi,
einkum fyrir únga dreingi.

Folöldin þá fara á sprett og fuglinn sýngur,
og kýrnar leika við kvurn sinn fíngur.

Halldór Laxness


Góðar stundir.