Veðrið s.l. daga hefur látið mér líða eins og ég sé stödd í skáldsögu. Stödd í einhverri af þeim lýsingum sem hafa alltaf hrifið mig, þegar útlenskir rithöfundar lýsa svimandi hita stórborga og skuggasælu sveita. Það er erfitt að koma þessari tilfinningu, sem grípur mig þegar ég les svona lýsingar í orð, en ég vona að fleiri viti um hvað ég er að tala. Eitthvað fjarlægt ástand sem maður ekki þekkir, en getur samt tengt við. Þegar hitinn er svo lamandi að allt gengur hægar fyrir sig, allir starfa hægar og missa ákveðinn þrótt í hitanum. Þetta á sennilegast að lýsa pínu þessa fólks á sólríkari stöðum á sumrin, en ég hef alltaf hugsað til þessa með öfund. Eins og í barnabókum eftir Enid Blyton þar sem börnin drekka saft í skugganum á milli leikja, eða hitinn sem Ian McEwan lýsti í Friðþægingu og maður fann svo áþreifanlega fyrir, en samt ekki. Samt ekki af því ég þekki ekki svimandi háan hita.
Ég hef oft hugsað um atriðið í The Sound of Music þegar von Trapp fær sér bleikt límonaði og vekur á því athygli. Það var á heitum sumardegi í Salzburg. Sumardrykkir, framandi drykkir í miklum hita.
Hitinn á Íslandi nær því aldrei að vera svona heitur. Ekki nálægt því í raun og þessir s.l. dagar eru ekki búnir að vera heitir á (bara) evrópskan mælikvarða. En að geta borið út póst á stuttbuxum og hlýrabol fyrir hádegi er eitthvað sem ég á ekki að venjast, en er eitthvað sem ég gæti heldur betur vanist og færir mér hamingjusting í hjarta.

Þetta er akkúrat vikan fyrir síðasta prófið mitt í BA náminu. Síðasta helgin og það er sumartryllingur og sólarbrjálæði. Einhverskonar ofur-lærdómshelgi, innilokuð. Það eina sem heldur mér gangandi er það að þetta er bara ein helgi af lífi mínu vs. heilt ár af Þýskalandi ef ég stend mig ekki nógu vel. Það hlýtur bara að veita kraft. Svo var mér heldur ekki boðið í neitt partí um helgina.