Í yfirferð yfir menningarárið á Rás 1 áðan sagði einn viðmælandinn „ég er svo mikill aðdáandi tímans og pæli mikið í honum“
Ég held að þrátt fyrir að það sé næstsíðasti dagur ársins þá
hafi ég ekki hugsað jafn mikið um neitt og þetta sl. klukkutíma. Er ég aðdáandi
tímans? Pælir hún öðruvísi í tímanum en við hin? Erum við ekki öll stöðugt að
hugsa um tímann og er hún að hugsa öðruvísi um hann en við hin? Er hún að pæla
í honum í einhverju allt öðru samhengi?
Fyrir utan þetta, sem ég held að muni fylgja mér langt inn í
næsta ár þá var þetta ár árið þar sem allskonar í lífinu var voðalega
raunverulegt. Ég var örlítið duglegri að taka til og eldaði ca. einu sinni
oftar en árinu þar áður svo það eru … litlir sigrar? Ég er melankólískari en
oft á þessum dögum milli jóla og nýárs sem hverfa einhvernveginn í móðu. Og hef
þó oft verið full af melankólíu.
Árið markast fyrst og fremst af andláti tengdamóður minnar,
nýju eldhúsi og hjartaáfalli Krumma.
En það var svo margt líka gott. Ferðalög til New York með
Krumma yfir afmælið mitt, Edinborgar með mínum bestu konum og Mallorca með stórfjölskyldunni
allri um páskana. Yndislegt veður á Hallormsstað með Sálusystrum og Akureyri
með mínum í viku. Það er svo gaman að fá að vera plús einn í hinum ýmsu
háskólafögum; sálfræði og mannfræði. Heiður lífs míns að fá að vera smá
mannfræðiskvíz. Brúðkaup Margrétar og Mikkels í sveitum Tékklands. Vinnuferð
til Óslóar opnaði einhverja vídd fyrir mér hvað Noregur er nett land. Ég held
svosem að góða veðrið og stemmingin þessa helgi hafi hrifið mig með sér, en
gaman var það. Svo fór ég líka til Köben í vinnuferð og hún er alltaf dejlig.
Ég er ekki með eina utanlandsferð bókaða fyrir 2026…
Í júní var ég veislustjóri í brúðkaupi Lindu og Halldórs og
það var alveg ótrúlega gaman og hamingjuríkt. Fátt er betra en að fá að fylgja
sínum bestu vinum í hnapphelduna.
Á árinu fór ég á 210 æfingar. Lyfti þyngri lóðum. Þegar mér
líður vel og þegar mér líður illa er hvergi betra að vera en í Afreki. Mesti
auka bónusinn er síðan að hitta nánast allar vinkonur mínar mun oftar en ella.
Ekkert er ekkert eins og að svitna.
Á árinu las ég 35 bækur. Ég held að Fóstur hafi sennilegast
verið best. Og styst. Ég las hana tvisvar. Langar að lesa hana aftur og njóta
hvers orðs. Flestar bækurnar sem ég las voru samt eiginlega alveg mjög góðar.
Á árinu hjólaði ég ótal kílómetra. Bilaða platan sem ég er skora
á ykkur öll að fá ykkur rafmagnshjól á nýju ári og þjóta um göturnar, frelsuð.
Á nýju ári langar mig að hafa færri skoðanir. Eða bara
fleiri skoðanir. Ég veit það ekki. Byrjar vel?
Ég fann og finn ennþá fyrir miklum doða eftir að Krummi fór
í hjartaþræðingu. Langar stundum að ýta á pásu. Kannski hugsa ég einhverntímann
að lífið sé núna en akkúrat núna finnst mér smá eins og ég standi fyrir
utan allt og þetta sé óraunverulegt. Þetta þýðir auðvitað ekkert í stóra
samhenginu annað en að vera viðvörun um að lífið sé óútreiknanlegt og ekkert
gefið. Mikilvægi þess að hugsa vel um sig á öllum sviðum. Mér finnst að það
ætti að gefa mér kraft en í raun veitir mér það meiri doða. Það er verkefni
fyrir nýtt ár.
Sólin er farin að hækka á lofti. Með árunum finnst mér
myrkrið erfiðara og erfiðara, en í ár reyndi ég að taka því af einhverju
æðruleysi. Ég stjórna víst ekki himintunglunum. Nú fer að birta og það er
ekkert sem veitir mér meiri hamingju en hækkandi sól og vorið. Dagurinn þar sem
maður gæti verið úti á peysunni, það á eftir að moka gangstéttirnar, fuglarnir
syngja en um leið og aðeins fer að skyggja deyr maður úr kulda. Allra bestu
dagarnir. Fullir af von. Næstum því jafn góðir og alvörualvöru sumardagarnir í
maí í Reykjavík á árinu sem ég vona svo sannarlega að verði fleiri næstu árin.
Það var óraunverulegt.
Það er gaman að fylgja börnum sínum í gegnum lífið. Fylgjast
með þeim þroskast og dafna, finna sig. Það er það sem líf mitt snýst fyrst og
fremst um.
Ég hef ekki velt því mikið fyrir mér hvað 2026 ber í skauti sér. Það er meira spennandi vinnulega en síðasta ár, sveitarstjórnarkosningar framundan og tvö kerfi verða notuð og prófuð sem ég er að vinna að. En annars er ekkert planað. Ég stjórna víst ekki himintunglunum og maður tekur því sem að höndum ber. Ég vona að það verði flest allt gott.
Fáar myndir. Tvær áður óséðar af sjálfri mér sem ég er bara smá ánægð með og svo börnin mín og við Krummi minn.
|