Líbanonferðin var mjög skemmtileg. Það var svolítið eins og að koma í annan heim, þó ekki jafn rosalegt og þegar ég flaug yfir stráhúsin og dvaldi svo í Lilongwe höfuðborg Malaví um árið.
Fyrstu dagana vorum við í algjöru lúxustríti í boði lögfræðings frá Beirút sem hélt fundinn sem pabbi var á. Við borðuðum mjög mikið af líbönskum mat sem voru vonbrigði. Mjög margir réttir og lengi setið til borðs en hrá lifur og vafasamir grænir réttir heilluðu mig ekki. Kebab var ekki á hverju götuhorni og alls ekki aðalréttur á þeim veitingastöðum sem við borðuðum á.

Þegar við vorum búin að ferðast með hópnum um landið, skoða gamlar rústir og eins og ég sagði, borða ógrynni af mat á flottum veitingastöðum þar sem tugir þjóna snerust í kringum okkur, fóru flestir heim en við dvöldum aðeins lengur. Við eyddum fyrri parti dags oftast í að sóla okkur á þaki hótelsins sem var mjög ljúft. Gengum svo um Beirút sem getur verið háskaför þar sem umferðarreglur eru ekki margar, fá umferðarljós og umferðin öll í raun skipulagt kaos. Mikið flautað. Fáránlega mikið flautað.
Utan á okkur stóð túristar, skjannahvít og léttklædd, og allirallir leigubílar í borginni flautuðu á okkur til að reyna að fá viðskipti.
Ég átti von á að geta keypt eitthvað fallegt á slikk, en onei. Þarna voru bara öll helstu tískumerki heims á því verði og H&M var m.a.s. dýrt.

Mörg hús eru yfirgefin og sjást byssukúluför á veggjunum á þessum gráu risum sem gnæfa yfir borgina.
Mér leið alls ekki óöruggri en það var svolítið skrítið að koma upp á hótelherbergi eftir daginn og kveikja á einhverri fréttastöð þar sem var verið að fjalla um átök í Sýrlandi, svona tveimur tímum frá mér.

Ókei þetta var bara smá um miðausturlandaferðina.

Svo kom ég heim og þá hófst íslenska sumarið fyrir alvöru, loksins. Ekki var ég bara búin í prófum heldur byrjaði góða veðrið að láta sjá sig.
Ég er búin að vinna temmilega lítið og líður bara eins og í alvöru fríi sem er afar kærkomið. Stundum hangi ég á facebook heilu klukkutímana, stundum les ég bækur, stundum sóla ég mig, stundum fer ég á fótboltaleiki, stundum hitti ég skemmtilegt fólk. Ég þarf hinsvegar að fara að huga að skrifum í mína eigin bók, ég geti ekki verið orðin tóm eeeheheh.

Miðvikudagurinn í þarsíðustu viku var sérstaklega ljúfur þar sem ég hékk á Austurvelli lungann úr deginum með góðu fólki, borðaði sushi, drakk bjór, fór í frisbí og skemmti mér vel. Ekta sumardagur sem fyllir mann gleði og orku.

Ég fór svo óvænt á Bestu útihátíðina með Nei hópnum gegn nauðgunum. Það var mjög gaman, við dreifðum góðum boðskap og ég söng og dansaði með allskonar hljómsveitum og kynntist nýjum vinum betur sem var afskaplega gaman, kannski m.a.s. svolítið ljúfsárt?

Útileguþreytt var ég enn á þriðjudegi eftir þá Bestu, en þá dugði ekkert annað en harkan, skellt í skinkuhorn og kanilsnúða (hvað er ég?) og leið lá með Gyðu Lóu og Ásdísi til Akureyrar þar sem við gistum í tvær nætur og eyddum svo þremur nóttum á Seyðisfirði á LungA. Djöfull var það gaman!
Ekkert þannig lagað frá því að segja - djamm, tjald, stelpur, grín, fáránlega skrítin sms (alveg á minn mælikvarða og allt), trylltur dans við Hjaltalín o.fl.
11 tíma heimferð. Smá detour, óvart.

Ég er fáránlega útileguþreytt núna en ætla samt í hjólatúr með Erlu Guðrúnu.

Stefnan er tekin á verslunarmannahelgi í Flatey eins og síðast, ég treysti á veðrið og hamingjuna. Get ekki sagt að ég hlakki massíft til akkúrat núna en það er bara vegna þess að 5 nætur í tjaldi þreyta mann. Næsta helgi verður góð Reykjavíkurhelgi, með garðpartíi og strandhandboltamóti.

(mér mun finnast gaman að lesa þetta blogg síðar, þótt öðrum finnist kannski upptalning á lífi mínu ekki svo merkileg.
Ok síðan hvenær fór ég að velta því fyrir mér? (ee jú síðan ég varð ofur-aktífur feisbúkkari; ég + ifón = ótrúlegt feis = hrædd við að allir feli mig = væri leiðinlegt)