Hildur Knútsdóttir rithöfundur, sem skrifaði Slátt sem kom út um daginn (og ég las og fannst mjög skemmtileg, tengdi vel við allskonar hluti sem aðalpersónan hugsaði og sagði) stofnaði blogg fyrir skemmstu, http://hingadogekkilengra.blogspot.com/ sem ég datt inn á rétt áðan.

Fyrsta færslan sem hún skrifaði var eins og skrifuð útúr mínu hjarta, nema kannski aðeins betur. Hún hefur bloggað á tveimur öðrum bloggum en ekki fullkomlega sem hún sjálf.

„Persónuleg blogg eru í eðli sínu sjálfhverf og þau sem mér finnast best eru hreinskilin. Auðvitað er samt „sjálfið“ sem þar birtist alltaf að vissu leyti tilbúningur, en ég les þau í von um að sjá einhversstaðar glitta í manneskjuna á milli orðanna.

Ég held nefnilega að margir noti blogg til að endurskrifa, endursegja og túlka líf sitt og búa þannig til einhverskonar glansmynd. Og vissulega er það freistandi; að segja bara frá því skemmtilega sem maður gerir, birta bara myndir sem eru teknar frá besta mögulega sjónarhorni þarsem sést ekki í undirhökuna sem maður hefur og segja aldrei nokkurntímann frá andvökunóttum, peningaáhyggjum, óhreina uppvaskinu og kattahárunum í sófanum.

En mig langar einhverra hluta vegna allt í einu til þess að vera einlæg á internetinu, kannski afþví ég er búin að skrifa þvert um hug mér í heilt ár og þó að það sé oft hressandi að grípa til kaldhæðni þá getur verið jafn gott að leggja hana frá sér aftur.

En það er erfitt og hættulegt að vera hreinskilinn og einlægur á internetinu afþví að þá stendur maður svolítið berskjaldaður.“

Þetta er ég. Auðvitað birtir maður langoftast einhverja glansmynd af sjálfum sér, líka á facebook. En samt er ég stundum leið og blogga og segi hvað lífið er vont. Númer eitt er ég einlæg, eins og í öllu öðru sem ég tek mér fyrir hendur. Þessi einlægni, þetta þarna sem ég bara kann ekki að vera án. Það getur komið manni í bobba. Það getur líka gefið manni svo ótrúlega margt.
Ég ætti samt kannski að hætta að segja strákum að ég sé skotin í þeim (lesist; stráknum sem ég er skotin í).

Framhleypni og einlægni fara bæði svo illa en líka svo vel saman.
Finnst þér „framhleypni“ ekki vera ömurlega neikvætt orð? Það er alveg gott að vera (stundum) framhleypin.
Ef maður stekkur ekki, þá tapar maður. Maður þarf ekki alltaf að vera svona stoltur. Maður tapar ekkert á því að prófa, nema kannski einhverju tilbúnu stolti og ég prumpa á það; en um leið er ég berskjölduð. Bæði hérna á internetinu og í lífinu.

Ég vildi að Hildur læsi bloggið mitt. Hún kynni kannski að meta það, einlægnina og allt þið vitið.


Ps. ég er búin að hugsa svo mikið til Peyton úr One Tree Hill s.l. daga (það er skrýtið, ég hef sko ekki horft á þetta síðan 2006 eða svo og þetta er karakter í sjónvarpsþáttum)
Þessi mynd birtist mér við og við. Það eru nefnilega svo margir að fara, hverfa. Mamma hennar dó (þegar einhver keyrði yfir á rauðu ljósi) og eftir það fannst henni eins og allir yfirgæfu sig, á einhverjum tímapunkti.
Allskonar fólk mun yfirgefa mig, á einhverjum tímapunkti. Bráðlega. Ég er afskaplega leið yfir því.