Það er svo erfitt fyrir sál og líkama að vera á stað sem mann langar ekki alveg fullkomlega að vera á, en vera samt búin að gefa allt í að komast á þennan stað og verða að ljúka verkefnunum sem maður tekur sér fyrir hendur. Ég er á svo miklum krossgötum inn í mér, en samt eru alveg þónokkuð margir kílómetrar í að vegirnir mætist. Það er heilt maraþon eftir.
Maður má ekki gefast upp á miðri leið, heldur þarf að ljúka hlaupinu með sæmd.

Já. Ég er með lögfræðileiða á hæsta stigi. Ég hef smá áhyggjur af honum.

Ætli ég verði ekki að þrauka. En fara samt í bíó á Riff. Og til Ohio og Washington D.C. Og gera alla hina hlutina sem ég er alltaf að gera í staðinn fyrir að læra. Læt mig svo dreyma um betri tíð með blóm í haga. Ekki það lífið sé eitthvað leiðinlegt eða ekki nógu gott, það er alveg hreint stórkostlegt. Ég hef bara allskonar hugmyndir um annað en lög. Allskonar!
Ég þarf líka að minna mig á að pirra mig ekki yfir asnalegum hlutum og hlutum sem ég get ekki breytt, eins og hvernig fólk er og hvernig fólk breytist eftir því sem aðstæður þeirra breytast. Þannig er það bara.

Staðreynd:
það er ekki hægt að sofna ef manni er kalt á tánum.


Vill einhver láta Huldar Breiðfjörð fara í fleiri tilvistarkreppur og senda hann í fleiri ferðalög?