Í dag er kjördagur. Allir nemendur Háskóla Íslands geta farið inn á Ugluna sína og kosið til Stúdentaráðs og Háskólaráðs. Ég fer senn að ljúka þessari kosningabaráttu sem ég hef stýrt ásamt elsku vini mínum Guffa.

Ég klæði mig alltaf upp á kjördegi og dagurinn í dag er engin undantekning. Mér finnst örlítið leiðinlegt að geta ekki farið inn í alvöru kjörklefa og kosið, þótt auðvitað fagni ég þessum rafrænu kosningum og vonist eftir töluvert meiri þátttöku en oft áður.
Viðmót gagnvart kosningunum hefur mér þótt jákvætt heilt yfir, mun jákvæðara en í fyrra og fólk almennt meira tilbúið að hlusta og tala, spyrja spurninga og velta hlutunum fyrir sér. Ég gæti ekki verið ánægðari með það. Röskva er alltaf málefnalega sterk, við veltum hlutunum fyrir okkur í þaula, eyðum mörgum klukkutímum í að velta fyrir okkur öllum hliðum mála, rökræða og komast svo að sameiginlegri stefnu í hinum ýmsu málum. Það örvar fátt meira hugann en nákvæmlega það. Fátt þykir mér skemmtilegra en það.
Nýliðum sem fóru með okkur i listaferð kom á óvart að enginn bjór var opnaður fyrr en við höfðum lokið verkefnum dagsins af. Lokið því að fara yfir málefnaskrána, bæta og breyta. Bjór er mikilvægur rétt eins og kaffi, en hagsmunabaráttan sem ég legg mitt 120% af mörkum til er oft mikilvægari.

Ég hef komið að kosningabaráttu Röskvu í fjögur ár núna og gefið líf mitt og sál í störf innan félagsins og Stúdentaráðs. Í fyrstu kosningabaráttunni var ég nýstúdína sem varð tvítug og settist á háskólabekk á sama degi. Ég sat nokkra tíma í bókmenntafræði áður en ég ákvað að freista gæfunnar á öðrum vígstöðum og áður en „alvöru“ námið mitt hæfist. Þáverandi kærasti minn henti mér í þessa djúpu, glitrandi, skemmtilegu og hugsjónamiklu laug. Hann hefur skilað mörgum inn í félagið, fólki sem sér ekki eftir því í dag. Ég ætla að muna að þakka honum innilega fyrir næst þegar ég hitti hann. Röskva hefur gert líf mitt betra.

Í ár var ég eins og áður segir kosningastjóri. Ég lagði baráttuna upp og lét hlutina gerast. Það er besta tilfining sem ég veit.
Auðvitað gerði ég það ekki ein, að baráttunni komu fjöldi fólks. Gamlir Röskvuliðar létu mikið sjá sig og það er ómetanlegt. Nýtt fólk kom sterkar inn en ég hef nokkru sinni séð. Þetta hefur verið skemmtilegasta baráttan hingað til. Það eru milljón verk sem þarf að vinna í svona baráttu og allir leggjast á eitt. Í gærkvöldi var ég ekki búin að fara í sturtu í þrjá daga. Það er allt í lagi, ég fór bara í sturtu í morgun eftir að hafa skrópað í enn einum tímanum. Þeir sem þekkja mig vita að ég skrópa ekki. Ég skrópaði í tveimur tímum í menntaskóla. Tveimur. Ég var með 100% mætingu öll mín ár og ég hef haldið því áfram í háskóla. Það er eitt lítið dæmi um hversu miklu máli þetta skiptir mig, ég er tilbúin í slíkar ótrúlegar fórnir.

Ég vona að þessi barátta endi með Röskvusigri, af því ég ætla að sjá til þess að hlutirnir verði vel gerðir. Að við munum starfa að heilindum. Að við munum koma okkar stefnumálum á sem mest flug. Að Stúdentaráð verði það öfluga batterí sem það hefur burði til að vera.

Hafðu áhrif og kjóstu á Uglunni. Treystu Röskvu. Treystu mér.
http://ugla.hi.is

Það er kominn tími á að sólin fái að rísa og láta ljós sitt skína.