Þegar fer að vora fæ ég fiðring alla leið niður í tær. Að ganga út og verða ekki kalt samstundis, finna vorlyktina sem allir vita hvernig er, en enginn getur lýst (enda er eiginlega ómögulegt að lýsa lykt) en fyrst og fremst að það sé bjart langt fram eftir kvöldi getur fyllt alla ánægju. Vorin eru nefnilega vanmetin varðandi birtu, eða þau vilja allavegna gleymast í prófamaníunni. Markmið mitt um leið og skóla og próflestri lýkur er að njóta voranna enn betur.
Ég loka stundum augunum á þessum tíma og um mig fer sælutilfinning, bara við það eitt að vera til. Þetta er tími svo margs blómlegs og allir eru glaðir, fullir af draumum, þrám, bjartsýni og ævintýrum.

Ég ætla að halda í þessar gleðitilfinningar, svona á fyrstu stigum prófalesturs og athuga svo í kjölfarið hvort ég geti ekki gefið mér tíma og svigrúm til að komast á Aldrei fór ég suður um páskana.
Skólastress, hvað er það? Halló vor og kæruleysi!



Að hjóla á fína dömuhjólinu mínu hefur oft komið með vorið, eins og 1.maí 2010.