Hér eru allskonar samhengislausir og frekar leiðinlegir hlutir:

Hvað er betra en að vera inni þegar úti er veður vont? Að vera úti þegar veðrið er gott, kannski?
Þótt það sé bara dembandi rigning, þá er ekkert ljúfara en að hlusta á hana. Hvað þá ef ég væri í tjaldi - þá þykir manni lífið nú oft vera á barmi fullkomleika. Þangað til maður stígur óvart út í fortjaldið á sokkunum sem verða gegnsósa.

Heyriði, ég er búin að setja mér eitt markmið í lífinu. Ég ætla að verða ógeðslega góður kokkur. Bíðið bara. Minn tími mun koma rétt eins og Jóhönnu. Ég nenni bara ekki að byrja á öllum markmiðunum í einu, þið skiljið.

Samt svona í alvöru, ég hata prófatíð. Ég er ekki gerð fyrir prófatíðir með 100% lokaprófum. Ég er alltof mikið fiðrildi og sveimhugi til þess að þola svona mikla törn, í svona skamman, en þó langan, tíma. Fyrir utan hvað ég spila „maður er nú bara einu sinni ungur“ spilinu oft út, og annað í lífinu hefur verið að taka upp minn þankagang og einbeitingu. Eftir þessa páska hef ég lofað mér að á þessu verði bót og betrun. Þetta skal jú allt hafast.

Einn daginn ætla ég svo til Bora-Bora (þótt það sé víst massíf túristaeyja), en skv. Wikipedia hét eyjan Bollabolla fyrr á öldum.



Málshættir páskaeggja, eru þeir svona eins og stjörnuspár þannig að maður getur tengt þá við allt í lífinu þannig að það passi fullkomlega og finnist eitthvað yfirnáttúrulegt tala til sín og aðstæðnanna í lífinu þá stundina?