Stundum er ég svo naïve.
Ég trúi því af einlægni að fólk sé gott og meini vel. Að fólk hugsi fallega um sjálft sig og alla aðra í kringum sig. Svo les ég allskonar fréttir og refsirétt, kemst í tæri við fólk sem er bara einfaldlega illa innrætt, les viðtal við börn sem eru sett í fangelsi fyrir að vera flóttamenn á þessu líka stórkostlega mannréttindalandi sem Ísland er og ég vakna upp við vondan draum. Vakna upp við það að það eru milljón hlutir í heiminum sem gera mig svo reiða, öskurreiða. Svo margt sem mig langar til að hafa áhrif á, svo margt sem mig langar að breyta.
Ég hafði misst trúna á því að ég gæti haft áhrif, í morgun vaknaði ég með einhverja vonarglætu.
Mér líður svolítið eins og það hafi orðið vatnaskil í lífi mínu þegar ég vaknaði. Ég fann einhvern innri neista aftur, eitthvað sem ég hélt að ég hefði glatað og var eiginlega nokkuð ánægð með að hafa glatað - ignorance is bliss.
Kannski tengjast vatnaskilin því að BA náminu er alveg að fara að ljúka. Kannski tengist það því að ég hef lokað augunum alltof lengi fyrir hlutum sem ættu að blasa við manni. Eða ættu það kannski ekkert, maður sér oft það sem maður vill sjá, en það er líka oft auðvelt að blekkja. Þannig viðgangast glæpir alla daga. Blekking sem gengur upp. En stundum springur slíkt í höndunum á glæpamönnunum.
Ég verð samt að trúa því og treysta að hið góða sigri hið illa á endanum, annað væri uppgjöf.
Ég ætla aldrei að gefast upp.