Ég hef svo oft velt þessu blogg-formi fyrir mér. Finnst þetta oft asnalegt, að ég setjist niður og skrifi eitthvað sem einhverjir lesa svo. Áður en feis varð vinsælt lásu þetta nokkrir vinir, kannski einhverjir fleiri en ég gerði mér grein fyrir en alls ekki margir. Í dag er auðveldara að miðla því, auðveldara að setja bara tengil inn á síðuna mína og sjá hvernig hundrað manns ýta á og lesa, innbyrða það sem ég var að skrifa. Mér finnst gaman að lesa blogg hjá öðrum, þ.e. ef þau fjalla ekki um pólitík. Persónuleg blogg finnst mér alltaf skemmtileg, séu þau a.m.k. skrifuð af fólki komið yfir léttasta gelgjuskeið. Að einhver vilji deila hugsunum sínum og þrám með mér finnst mér gaman, aðdáunarvert, skemmtilegt. Ekki asnalegt. Ég reyni að hugsa um Glamúrgelluna á þeim nótum - ekki dæma, heldur elska. Við dæmum og gagnrýnum alltaf alltof fljótt. Ég líka. Það er örugglega fullt af fólki sem finnst Glamúrgellan asnaleg, fullkomlega fáránleg, rétt eins og því finnst ég asnaleg. En það er allt í lagi. Þannig má það bara vera. Ég er bara eins og ég er og það allt, en það þýðir ekki að maður megi ekki alltaf reyna að betrumbæta sig sem manneskju. Fátt er fólki hollara en að skoða sjálft sig, reyna að sjá sig utan frá, og reyna að bæta sig, alltaf, allsstaðar.
Blogg hlýtur að vera hámark hégómans. Fullkomnun hégómans. Að tala um sjálfan sig og lífið, reifa hvað er að gerast, hvað hefur gerst, hverjar vonir og væntingar manns sjálfs eru og þar fram eftir götunum, og halda að einhver vilji lesa þetta, halda að þetta skipti einhvern máli. Sennilegast skiptir þetta fáa sem enga máli, en texti sem er ágætlega skrifaður nær til fólks. Að geta samsamað sig einhverjum skiptir okkur máli. Hégómi minn kemur því ekki svo mikið við. Við erum öll hégómafull, við erum öll að leita að einhverju sem rímar við okkur og að einhverju sem við tengjum við. Kannski þarf hégómi bara ekkert að vera af hinu vonda? Hann er allavegna að ná nýjum hæðum á 21.öldinni, með ifónum og nútímatækni, internetinu, Facebook, Instagram ...
Ég er mjög virkur Facebook notandi. Mér finnst það mjög eðlilegt miðað við að hafa hugsað líf mitt í bloggum frá því ég var fjórtán ára. Og bara mjög eðlilegt miðað við konuna sem ég er. Nú er þetta aðeins öðruvísi en bloggið var hugsað, styttra, hnitmiðaðra, hnyttnara. En að hugsa sér lífið í einhverskonar þriðju persónu er mér mjög eðlislægt. Og ég elska það. Ég elska Facebook. Mér finnst ekkert skemmtilegra en að deila hlutum úr mínu lífi, og að fá að gægjast inn í líf annarra. Burtséð frá því hvort þetta sé svo raunverulega lífið sem við lifum eða ekki, hvort fólk dragi upp glansmynd af sér eða ekki, þá finnst mér þetta virkilega skemmtilegt. Ég er forvitin. Við erum öll forvitin.
Ég hef ekki viljað gefa Glamúrgelluna upp á bátinn. Facebook fullnægir ekki þeirri þörf að skrifa stundum niður heildstæðan texta og koma frá sér. Í þessu öllu saman finnst mér nefnilega mjög mikilvægt að geta komið þessu frá mér. Ekki bara verið „skúffuskáld“ þótt hér fari nú sjaldnast einhverskonar skáldskapur fram. Bara að fá að deila því sem gerist inn í manni skiptir mig máli. Fá einhverskonar heildstæða sýn á hlutina stundum. Það er svo allt annar handleggur hvort einhver lesi það, og í raun kannski ekki aðalmálið, meira bara að það sé þarna úti, til staðar ef einhvern langar að skyggnast inn.
Stundum er gaman að grína. Stundum er gaman að vera alvarlegur. Stunum er gaman að geta rætt um öll heimsins mál klukkutímum saman. Ég þarf að gera meira af því. Hætta að forðast að ræða málefni líðandi stundar eins og heitan eldinn, og bara ræða í þaula eitthvað eins og kvótafrumvarpið (af hverju datt mér ekki í hug skemmtilegra dæmi? Það er örugglega ógeðslega leiðinlegt að ræða kvótafrumvarpið) eða hvað sem er. Ég er alltaf að reyna að bæta mig í einhverskonar samræðulist. Hætta að mynda mér skoðun á hálfri mínútu og standa svo við hana um ókomin ár. Tala ekki alltaf máli einhvers, heldur bara ræða hlutina, velta öllu upp, gera í því að vera á andstæðum pól til að fá fram öll rök. Spyrja spurninga.
Mér finnst að hér eigi að koma einhverskonar niðurlag. Ég veit bara ekki alveg hvernig niðurlag.
Kannski bara að við ættum öll að muna að við erum öll svo lík, og upplifum öll sömu tilfinningar, bara missterkt og misoft. En við finnum öll til og við gleðjumst öll, okkur finnst öllum leiðinlegt að fá á okkur gagnrýni, tölum nú ekki um óréttmæta og okkur finnst öllum gaman að fá hrós og vera elskuð.
Blogg hlýtur að vera hámark hégómans. Fullkomnun hégómans. Að tala um sjálfan sig og lífið, reifa hvað er að gerast, hvað hefur gerst, hverjar vonir og væntingar manns sjálfs eru og þar fram eftir götunum, og halda að einhver vilji lesa þetta, halda að þetta skipti einhvern máli. Sennilegast skiptir þetta fáa sem enga máli, en texti sem er ágætlega skrifaður nær til fólks. Að geta samsamað sig einhverjum skiptir okkur máli. Hégómi minn kemur því ekki svo mikið við. Við erum öll hégómafull, við erum öll að leita að einhverju sem rímar við okkur og að einhverju sem við tengjum við. Kannski þarf hégómi bara ekkert að vera af hinu vonda? Hann er allavegna að ná nýjum hæðum á 21.öldinni, með ifónum og nútímatækni, internetinu, Facebook, Instagram ...
Ég er mjög virkur Facebook notandi. Mér finnst það mjög eðlilegt miðað við að hafa hugsað líf mitt í bloggum frá því ég var fjórtán ára. Og bara mjög eðlilegt miðað við konuna sem ég er. Nú er þetta aðeins öðruvísi en bloggið var hugsað, styttra, hnitmiðaðra, hnyttnara. En að hugsa sér lífið í einhverskonar þriðju persónu er mér mjög eðlislægt. Og ég elska það. Ég elska Facebook. Mér finnst ekkert skemmtilegra en að deila hlutum úr mínu lífi, og að fá að gægjast inn í líf annarra. Burtséð frá því hvort þetta sé svo raunverulega lífið sem við lifum eða ekki, hvort fólk dragi upp glansmynd af sér eða ekki, þá finnst mér þetta virkilega skemmtilegt. Ég er forvitin. Við erum öll forvitin.
Ég hef ekki viljað gefa Glamúrgelluna upp á bátinn. Facebook fullnægir ekki þeirri þörf að skrifa stundum niður heildstæðan texta og koma frá sér. Í þessu öllu saman finnst mér nefnilega mjög mikilvægt að geta komið þessu frá mér. Ekki bara verið „skúffuskáld“ þótt hér fari nú sjaldnast einhverskonar skáldskapur fram. Bara að fá að deila því sem gerist inn í manni skiptir mig máli. Fá einhverskonar heildstæða sýn á hlutina stundum. Það er svo allt annar handleggur hvort einhver lesi það, og í raun kannski ekki aðalmálið, meira bara að það sé þarna úti, til staðar ef einhvern langar að skyggnast inn.
Stundum er gaman að grína. Stundum er gaman að vera alvarlegur. Stunum er gaman að geta rætt um öll heimsins mál klukkutímum saman. Ég þarf að gera meira af því. Hætta að forðast að ræða málefni líðandi stundar eins og heitan eldinn, og bara ræða í þaula eitthvað eins og kvótafrumvarpið (af hverju datt mér ekki í hug skemmtilegra dæmi? Það er örugglega ógeðslega leiðinlegt að ræða kvótafrumvarpið) eða hvað sem er. Ég er alltaf að reyna að bæta mig í einhverskonar samræðulist. Hætta að mynda mér skoðun á hálfri mínútu og standa svo við hana um ókomin ár. Tala ekki alltaf máli einhvers, heldur bara ræða hlutina, velta öllu upp, gera í því að vera á andstæðum pól til að fá fram öll rök. Spyrja spurninga.
Mér finnst að hér eigi að koma einhverskonar niðurlag. Ég veit bara ekki alveg hvernig niðurlag.
Kannski bara að við ættum öll að muna að við erum öll svo lík, og upplifum öll sömu tilfinningar, bara missterkt og misoft. En við finnum öll til og við gleðjumst öll, okkur finnst öllum leiðinlegt að fá á okkur gagnrýni, tölum nú ekki um óréttmæta og okkur finnst öllum gaman að fá hrós og vera elskuð.
|