Stallurinn sem sjónvarpsþættirnir The OC hafa verið á í lífi mínu undanfarin 9 ár er í hættu. Ég hef varla viljað líta við öðrum þáttum, reyndi að horfa á Desperate Houswifes en festist ekki við það, hef horft á Grey´s um jólin s.l. ár með mömmu en dýrka þættina samt alls ekki o.sfrv. - ekkert hefur alveg náð mér.

Ekkert nema Girls.

Ó mæ god.
Ég hef varla hugsað um annað síðan Þórey hætti ekki að tala um þá um helgina og gleypi þetta í mig. Ef einvern langar til að vita hvernig líf mitt er, þá er bara nóg að horfa á Girls (nema ég bý í töluvert minni borg ... ) Samræðurnar, hugsanirnar, aðstæðurnar - ég tengi við þetta allt.

Ég áttaði mig ekki á því fyrr en núna hvers vegna mér hefur ekki líkað nógu vel við allskonar þætti. Þeir eru ekki nógu raunverulegir, þeir fjalla ekki um veruleika sem ég get tengt mig við. (Ekki það að OC hafi gert það heldur, en þeir náðu mér samt sem segir allt um hvað þeir eru mikil snilld.)

Ég er allavegna húkkt og að bilast yfir því hvað heimurinn er lítill og við öll eins. Þetta gætum allt eins verið ég og vinkonur mínar, og þá meina ég ekki svona næstum því heldur er þetta bara alveg eins. Ég hef átt flest þau samtöl sem ég er nú þegar búin að horfa á. Vá.