Obervasjónir eftir fyrstu dagana í þýskum háskóla:

1)    Fólk handskrifar glósur í tímum. Sárafáir eru með tölvur, og ef svo er eru þær ekki af Mac gerðinni. Ég þorði ekki einu sinni að taka upp tölvuna mína í einum tíma, mér fannst ég stinga svo í stúf.

2)    Þar sem fáir eru með tölvur, eru innstungur heldur betur ekki undir hverju borði eða jafnvel ekki fleiri en tvær í hverri skólastofu.

3)    Ljósvarpi (ég var ekki viss um að þetta orð væri rétt, svo langt er síðan ég notaði það) er mikið notaður við kennslu. Stundum eru gamaldsags glærum varpað upp á vegg, eða kennararnir skrifa hitt og þetta á þær og það á mjög undraverðan og tæknivæddan hátt strokast svo út.

4)    Akademíska korterið er haldið heilagt, sem mér finnst smá skrýtið af því Þjóðverjar eru almennt frekar stundvíst fólk. Maður getur samt ekki gengið að því 100% vísu og ég er í ruglinu með hvort ég eigi að mæta of seint eða ekki í tíma. Mér finnst þetta mjög svo óþægilegt. Nóg af öðrum spurningum spyr ég mig hvern einasta dag.

5)    Í lok kennslustundar banka allir í borðið til að þakka fyrir kennslustundina. Svona eins og að klappa, nema bara ekki alveg eins. Ég skammast mín ennþá fyrir það þegar Róbert Spanó sagði okkur í svona fjórða inngangs tímanum okkar að það þyrfti ekki að klappa eftir hverja kennslustund…

6)    ÉG KEMST EKKI Á INTERNETIÐ Í SKÓLANUM OG ÞAÐ ER AÐ EYÐILEGGJA LÍF MITT. Ég var farin að hlakka til að geta skoðað internetið ögn, án þess að þurfa að kaupa mér kaffi á Starbucks eða sitja fyrir utan herbergi nágranna míns og stela af honum neti. Nei, það ætlar bara ekki að ganga. Það versta við það er að ég veit ekkert hver getur hjálpað mér, hvern ég get spurt. Það er ekkert þjónustuborð eða RHÍ við Lögberg þeirra í WWU, eða Juridicum eins og það kallast.

7)    Það vantar mjög mikið Háskólatorg í þennan skóla. Eða bara stað til að tjilla. Það eru reyndar Mensur á nokkrum stöðum, sem eru mjög svo ódýrarar kaffiteríur með ágætis mat.

8)    Mér sýnist stundataflan mín verða þannig að á mánudögum verði ég í alltof  mörgum fyrirlestrum, í fríi á þriðjudögum og fimmtudögum og aðeins einum fyrirlestri á miðvikudögum og föstudögum. Svo tek ég tvo kúrsa í blokk, dag eftir dag. Þetta kemst á hreint á miðvikudaginn, ég bíð í ofvæni eftir á fá þetta neglt niður.

9)    Lögfræði á þýsku er erfið. Mjög erfið. Það er ógeðslega erfitt að fylgjast með af 100% einbeitingu en skilja samt bara svona 50% og margt hefur maður samt lært áður. Það er ekki bara erfitt, heldur svolítið pirrandi. Ég skil ekki hvers vegna ekki eru gerðar kröfur um einhverja kunnáttu í þýskri tungu áður en hingað er haldið. Það er allavegna ljóst að þeir sem ekkert kunna gætu aldrei fylgst með, ég er komin á C1 level (það er level þar sem hætt er að kenna málfræði og farið í bókmenntir eins og Goethe og Schiller) og á í mestu erfiðleikum. Ég hlakka samt jafnframt ótrúlega til að hafa náð tökum á þýski lögfræði tungu og geta haldið uppi samræðum.

10)  Þýskir stúdentar svara spurningum sem varpað er fram í tímum. Jafnvel þótt með þeim sitji 300 aðrir. Og þeir eru ekki litnir hornauga.

11)  Það er bannað að fara í jakka og með tösku inn á bókasafnið, þar sem einnig er hægt að sitja og læra, af því þá getur maður stolið bókum. Þannig þarf að læsa slíkt inn í skáp áður.

Ég fór í fyrirlestra frá 9-13, 14-16 og 18-20 í gær. Ég man ekki hvenær ég borðaði svona mikið á einum degi, þvílíka orku sem ég þurfti í þetta. Og ég var alveg uppgefin um ellefu og steinsofnaði.

Ég er himinlifandi yfir að vera byrjuð í skólanum, nett buguð yfir öllum billjón spurningunum sem kvikna yfir öllu, brjáluð yfir því að þvottavélin í blokkinni sé biluð og snarsturluð yfir internetskorti. Ég er þó almennt mjög hamingjusöm, sem er fyrir öllu.

Næst á dagskrá: kynnast einhverjum.