Það er erfitt þegar hjartað berst um ótt og títt og mann langar að koma öllum sínum hugsunum á blað, í einhverskonar samfelldan texta sem gæti mögulega síðar meir haft einhverja merkingu, en skyldurnar sem maður hefur á sig tekið standa manni í vegi. Þetta er mikil innri barátta, sérstaklega þegar vorið, vináttan, vonin og vonbrigðin gefa manni allskonar innblástur.
Mér líður eins og miðað við allar þær þúsundir hugsana sem fljúga í gegnum huga mér á hverri einustu mínútu gæti bókin skrifað sig sjálf akkúrat núna. Það er eins og allskonar ljós hafi kviknað innra með mér, um leið og önnur hafa verið slökkt. Mér líður eins og allt hafi merkingu. Er ekki best að vera örlagatrúar? Þetta hefur allt merkingu, svona eiga hlutirnir að vera. Ég get vissulega haft áhrif, ég held mér gangandi, ég vakna hvern einasta morgun og skapa mér lífið, en sumir hlutir eru ekki í okkar höndum. Það er allavegna gott að geta fríað sig stundum ábyrgð af aðstæðunum í kringum mann.

Ég hlakka til þegar ég hætti að kaupa mér ferð í þennan rússíbana. Það er skrýtið að vera eins og lítið barn sem getur ekki hætt, fer hring eftir hring eftir hring, alltaf í sömu rússíbanareiðina sem er svo spennandi í upphafi en svo óendanlega stressandi um miðbikið að í lok ferðar er manni óglatt. Ár eftir ár, mánuð eftir mánuð, viku eftir viku, dag eftir dag hoppa ég um borð, bjartsýn á það sem koma skal og strákurinn í miðasölunni brosir til mín í hvert einasta sinn, jafn spenntur og ég fyrir því sem koma skal. Einn daginn verður þessi rússíbani að hringekju sem fer rólega, hring eftir hring, og ekkert kemur á óvart.

Prófatíð er að fokka mér upp. En það eru spennandi, nýir tímar framundan.