Eftir rúman klukkutíma legg ég af stað upp á flugvöll á vit ævintýranna. Skrýtnast við þennan dag er að mér líður eiginlega ekki neitt. Það er óvanalegt fyrir mig í meira lagi. Ég er ekki stressuð, ég er ekkert tryllingslega spennt, ég er ekki leið og í raun bara nokkuð glöð. Rétt yfir meðallagi. Það er skrýtið að taka stundum bara ákvarðanir eins og að flytja til útlanda sem verða svo að veruleika!

Ég býst við að Glamúrgellan verði nokkuð öflug, hér verður ferðalagið skrásett á einlægan hátt. Vandræði mín við eldamennsku og þar fram eftir götunum. Engar áhyggjur, þið munið ekki þurfa að lesa langar lýsingar af nákvæmum ferðalögum eins og ferðablogg vilja oft verða, lýsingar sem eru ekki neitt sérstaklega skemmtilegar fyrir neinn.

Síðustu vikur hafa verið alveg frábærar. Mögulega bestu vikur lífs míns? Djammið í gær var alveg hreint stórskemmtilegt, það er gott að hitta fólk sem manni þykir vænt um, fólk sem maður hefur átt góðar stundir með.
Það var mikill léttir að koma ritgerðinni blessaðri í prentun. Leiðinlegast þykir mér að geta ekki skilað henni sjálf inn. En að henni sé lokið, þvílík tíðindi í lífi mínu. Halló BA gráða!

Mest vona ég að ég muni koma sjálfri mér á óvart hvað minn innri styrk varðar.
Dramatískt, já. Stundum má það alveg.