Jæja. Ég er búin að dvelja í München í viku. Mér finnst ógeðslega gaman að vera í borg, það er alltaf líf og fjör hvert sam maður fer. Allsstaðar fólk úti að drekka bjór. Á fimmtudaginn gekk ég óvart fram hjá Biergarten sem lét lítið yfir sér en bara rétt þegar ég steig inn um hliðið - ó mann! Ég hef aldrei séð jafn marga samankomna á einum stað að drekka bjór.
Hér eru nokkrir hlutir sem ég hef observerað:
1. Þjóðverjar gera ekki gott kaffi. Eða ég hef allavegna ekki kynnst því enn.
2. Lederhosen eru mjög töff. Án gríns. Strákar ganga mikið í þeim hérna, sem og stelpur í Dirndl (enda styttist svosem í Oktoberfest) og það er eiginlega mjög flott.
Ef mér skjátlast ekki er þetta sjálfur Miroslav Klose sem skartar bæverska þjóðbúningnum.
3. Þýskir strákar eru sætir. Sjá lið nr. 2.
4. Þjóðverjar kvarta of mikið undan veðrinu. Ég man eftir þessu frá því ég dvaldi hér síðast líka. Annaðhvort er of heitt eða of kalt. Eða þeim finnst vera vont veður af því að það gæti mögulega farið að rigna í eftirmiðdaginn. Eða það er skýjað og þá er vont veður, þótt úti séu 25 gráður.
5. Þrumuveður er skemmtilegt, sem og hellidemba.
6. Straßenbahn er skemmtilegur ferðamáti. Altso, sporvagn upp á íslensku.
7. Heimurinn er lítill. München er frekar lítil. Ég stóð og beið eftir krökkum við Karlsplatz og þar var líka stelpa að bíða. Daginn eftir var ég að labba í Schwabing (sem er ekki svo nálægt, en samt) og þar mætti ég þessari stelpu aftur. Nú hef ég lofað sjálfri mér að tala við hana ef ég sé hana aftur.
Í gær gekk ég meðfram Isar, las í bók og sólaði mig. Mætti strák um morguninn áður en ég var búin að fá mér morgunmat. Mætti þeim strák aftur, einhversstaðar lengst í burtu frá því um morguninn.
Las í bók við Isar. Vá. Ég er að lesa Angantý eftir Elínu Thorarensen sem Edda Björk stórvinkona mín gaf mér í útskriftargjöf. Þetta er frásögn Elínar af ástarsambandi sínu við Jóhann Jónsson skáld.
„Ég kallaði Jóhann Angantý, og hann kallaði mig Brynhildi. Við vorum oft í undralandinu hans.“
Það eru svo mörg falleg orð samankomin í þessari bók að ég les tvöfalt, ef ekki þrefalt, hægar en vanalega bara til að geta notið hvers orðs. Auðvitað finnst mér ekkert leiðinlegt að hann hafi kallað hana Brynhildi. Það er ekki svo algengt.
„Ég er að ganga yfir tjarnarbrúna; - það er sumarkvöld, blæjalogn; tjörnin er eins og rennandi kvikasilfur; vesturloftið er logagyllt. Ég er alltaf að líta til baka og horfa á gullskýin. Ég er að hugsa um Angantý og það, sem hann sagði svo oft: „Á svona fögru kvöldi vil ég deyja með þér, Brynhildur!“
...
Sem minnir mig á, ég ætla að fara að hlusta á Niflungahring Wagners. Þar er önnur Brynhildur sem kemur við sögu. Ég fór nefnilega að Neuschwanstein höllinni í dag. Lúðvík II lét byggja hann, en hann var einrænn og undarlegur. Og elskaði Wagner. Höllin er fyrirmynd Disney kastalans, enda er Lúðvík kallaður ævintýrakóngurinn. Þar inni voru afar margir fallegir hlutir.
Uppáhaldsorðin mín í tungumálum eru:
fiðrildi - Schmetterling - butterfly - sommerfugl
ævintýri - märchen - fairytale - eventyr
Annars er ég fáránlega hress, sjálfri mér nokkuð mikið næg en hef kynnst einhverjum krökkum í skólanum. Skólinn er ágætur, ég þarf kannski bara að stilla mig ögn meira inn á að læra smá. Leggja smá á mig að læra nokkrar einfaldar málfræðireglur. Ég ætla að gera það í fyrramálið, ég er nefnilega alltaf eftir hádegi í skólanum sem er ekki alveg nógu gaman. En ojæja, ég get þá bara vakað aðeins lengur frameftir og gert hvað sem hugurinn girnist.
Ég nýtti mér það vel s.l. fimmtudagskvöld þegar ég hitti þrjár þýskar vinkonur mínar síðan ég var skiptinemi í sveitinni 2006. Það var mjög gaman, gaman að hitta þær aftur, gaman að heyra þýsku talaða svona hratt og „götumálið“ en ekki bara einhverja háþýsku í skólanum. Ég er frekar góð í að hlusta, skil eiginlega allt sem fram fer og er líka bara nokkuð góð í að tala. Málfræðina þarf ég eins og áður sagði að leggjast aðeins betur yfir. Kennarinn minn sagði líka að ég hefði mjög góðan orðaforða. Vúhú! Nú er bara að gefa enn meira í og leggja sig enn meira fram og vera über góð í þessu wünderschöne tungumáli. Það sem ég elska að tala og hlusta og skilja. Mér finnst það eiginlega aðeins skemmtilegra en að lesa.
Eitt enn hérna. Eldamennskan.
Ég get ekki sagt að ég sé að fara hamförum í eldhúsinu, ég er búin að gera einhverjar eggjahrærur og ommelettu. En mér til varnar þá er nákvæmlega ekki neitt í eldhúsinu, ekki einu sinni beittur hnífur. Ég er líka bara búin að vera að komast inn í alla hlutina í borginni og svona, en markmið næstu viku er að elda mun meira og gera allskonar. Ég held að það eigi bara eftir að ganga vel! Þá fer þurrfæðiskúrnum að ljúka. Ætli ég skreppi ekki saman eftir þetta, ef ég drekk ekki þeim mun meiri bjór.
Hér eru nokkrir hlutir sem ég hef observerað:
1. Þjóðverjar gera ekki gott kaffi. Eða ég hef allavegna ekki kynnst því enn.
2. Lederhosen eru mjög töff. Án gríns. Strákar ganga mikið í þeim hérna, sem og stelpur í Dirndl (enda styttist svosem í Oktoberfest) og það er eiginlega mjög flott.
3. Þýskir strákar eru sætir. Sjá lið nr. 2.
4. Þjóðverjar kvarta of mikið undan veðrinu. Ég man eftir þessu frá því ég dvaldi hér síðast líka. Annaðhvort er of heitt eða of kalt. Eða þeim finnst vera vont veður af því að það gæti mögulega farið að rigna í eftirmiðdaginn. Eða það er skýjað og þá er vont veður, þótt úti séu 25 gráður.
5. Þrumuveður er skemmtilegt, sem og hellidemba.
6. Straßenbahn er skemmtilegur ferðamáti. Altso, sporvagn upp á íslensku.
7. Heimurinn er lítill. München er frekar lítil. Ég stóð og beið eftir krökkum við Karlsplatz og þar var líka stelpa að bíða. Daginn eftir var ég að labba í Schwabing (sem er ekki svo nálægt, en samt) og þar mætti ég þessari stelpu aftur. Nú hef ég lofað sjálfri mér að tala við hana ef ég sé hana aftur.
Í gær gekk ég meðfram Isar, las í bók og sólaði mig. Mætti strák um morguninn áður en ég var búin að fá mér morgunmat. Mætti þeim strák aftur, einhversstaðar lengst í burtu frá því um morguninn.
Las í bók við Isar. Vá. Ég er að lesa Angantý eftir Elínu Thorarensen sem Edda Björk stórvinkona mín gaf mér í útskriftargjöf. Þetta er frásögn Elínar af ástarsambandi sínu við Jóhann Jónsson skáld.
„Ég kallaði Jóhann Angantý, og hann kallaði mig Brynhildi. Við vorum oft í undralandinu hans.“
Það eru svo mörg falleg orð samankomin í þessari bók að ég les tvöfalt, ef ekki þrefalt, hægar en vanalega bara til að geta notið hvers orðs. Auðvitað finnst mér ekkert leiðinlegt að hann hafi kallað hana Brynhildi. Það er ekki svo algengt.
„Ég er að ganga yfir tjarnarbrúna; - það er sumarkvöld, blæjalogn; tjörnin er eins og rennandi kvikasilfur; vesturloftið er logagyllt. Ég er alltaf að líta til baka og horfa á gullskýin. Ég er að hugsa um Angantý og það, sem hann sagði svo oft: „Á svona fögru kvöldi vil ég deyja með þér, Brynhildur!“
...
Sem minnir mig á, ég ætla að fara að hlusta á Niflungahring Wagners. Þar er önnur Brynhildur sem kemur við sögu. Ég fór nefnilega að Neuschwanstein höllinni í dag. Lúðvík II lét byggja hann, en hann var einrænn og undarlegur. Og elskaði Wagner. Höllin er fyrirmynd Disney kastalans, enda er Lúðvík kallaður ævintýrakóngurinn. Þar inni voru afar margir fallegir hlutir.
Uppáhaldsorðin mín í tungumálum eru:
fiðrildi - Schmetterling - butterfly - sommerfugl
ævintýri - märchen - fairytale - eventyr
Annars er ég fáránlega hress, sjálfri mér nokkuð mikið næg en hef kynnst einhverjum krökkum í skólanum. Skólinn er ágætur, ég þarf kannski bara að stilla mig ögn meira inn á að læra smá. Leggja smá á mig að læra nokkrar einfaldar málfræðireglur. Ég ætla að gera það í fyrramálið, ég er nefnilega alltaf eftir hádegi í skólanum sem er ekki alveg nógu gaman. En ojæja, ég get þá bara vakað aðeins lengur frameftir og gert hvað sem hugurinn girnist.
Ég nýtti mér það vel s.l. fimmtudagskvöld þegar ég hitti þrjár þýskar vinkonur mínar síðan ég var skiptinemi í sveitinni 2006. Það var mjög gaman, gaman að hitta þær aftur, gaman að heyra þýsku talaða svona hratt og „götumálið“ en ekki bara einhverja háþýsku í skólanum. Ég er frekar góð í að hlusta, skil eiginlega allt sem fram fer og er líka bara nokkuð góð í að tala. Málfræðina þarf ég eins og áður sagði að leggjast aðeins betur yfir. Kennarinn minn sagði líka að ég hefði mjög góðan orðaforða. Vúhú! Nú er bara að gefa enn meira í og leggja sig enn meira fram og vera über góð í þessu wünderschöne tungumáli. Það sem ég elska að tala og hlusta og skilja. Mér finnst það eiginlega aðeins skemmtilegra en að lesa.
Eitt enn hérna. Eldamennskan.
Ég get ekki sagt að ég sé að fara hamförum í eldhúsinu, ég er búin að gera einhverjar eggjahrærur og ommelettu. En mér til varnar þá er nákvæmlega ekki neitt í eldhúsinu, ekki einu sinni beittur hnífur. Ég er líka bara búin að vera að komast inn í alla hlutina í borginni og svona, en markmið næstu viku er að elda mun meira og gera allskonar. Ég held að það eigi bara eftir að ganga vel! Þá fer þurrfæðiskúrnum að ljúka. Ætli ég skreppi ekki saman eftir þetta, ef ég drekk ekki þeim mun meiri bjór.
|