Ég er komin heim frá Spáni. Ég er að leggja lokalokahönd á ritgerðina mína. Ég er að kveðja allskonar fólk. Á norsku veðursíðunni nær langtímaspáin fyrir München til þess tíma þegar ég verð komin þangað. Komin í 25 stiga hita. Komin í nýja borg. Komin í nýtt líf. Komin í veruleika næsta árs. Þetta er óraunverulegt. Ég er spennt. Ég er stressuð. Ég er upp. Ég er niður. Hvað tekur maður með sér? Hvernig tekst ég á við allt? Ég hef sennilegast aldrei á ævinni verið jafn stabíl, jafn góð á því. Held ég því ekki alveg áfram? Verður þetta ekki snilld? Verð ég leið? Ég spyr mig hundrað spurninga á hverjum degi. Það er gaman og spennandi.

Ég ætla að vera dugleg að skrá niður hugsanir mínar, opinberlega og óopinberlega. Glamúrgellan tekur á hversdeginum, vandamálum sem upp koma sem og gleði sem brýst út.
Ég ætla líka að vera dugleg að skrifa Menn og vín. Hvað er rómantískara en að vera stödd á meginlandinu og skrifa bók? Fátt held ég. Hljómar örugglega betur en það er, það er svo fjári erfitt að skrifa heildstæðan langan texta. Og trúið mér, það er erfitt að skrifa heimildaritgerð um þurrt lögfræðilegt efni þegar maður er vanur að setjast við tölvuna og fabúlera, segja allt sem upp í hugann kemur og þurfa ekki að rökstyðja eitt né neitt. Láta ekkert á sig fá nema tilfinningarnar einar.

Skín kannski í gegn að ég er smá melankólísk. Það er oft líka gott. Það er gott að meta hlutina sem maður hefur. Svo er svo haustlegt úti að það má alveg vera smá upp og niður og allt um kring.


The Goodbye Girl. Confidence, Cohen.