Það er orðin venja hjá mér að blogga á sunnudögum. Gott að hefja vikuna á því að slaka aðeins á og skrifa niður það sem manni dettur í hug.
Ég sit við galopinn glugga á nærfötunum en geri ekki annað en að svitna og svitna. Það er fáránlega heitt. Ég fór í sund í gær, með svona tvöþúsund öðrum. Lá svo við Isar í dag, til að gjörsamlega kafna ekki úr hita.
Í gær fór ég í fyrsta sinn í lífi mínu ein á djammið. Það var ekkert rosalega gaman. Jafnvel þótt ég djammi í raun alltaf ein heima á Íslandi þá er alltaf kompaní. Alltaf einhver sem maður þekkir og talar við eða dansar með eða fer á barinn með. Og alltaf einhver sem maður fer í partí með fyrst!
Ég fór allavegna á stað sem pabbi minn hafði bent mér á. Þetta er staður sem spilar indie tónlist og er að fara að hætta í lok ágúst. Ég veit ekki hversu vel þessi staður myndi falla í kramið hjá íslenskum hipsterum, indie tónlistin var ekki meiri en sú sem ég nákvæmlega elska. Ef ég hefði verið í bestra vina hópi þarna hefði ég mögulega tryllst í hverju einasta lagi. Þarna var enginn að reyna að vera neitt og það var ekki verið að spila „of“ indie tónlist, ef þið vitið hvað ég er að fara. Það var spilað remix af If I Ever Feel Better með Phoenix sem og Liztomania, The Suburbs með Arcade Fire, Emily Kane með Art Brut (sem gladdi mig mjögmjög mikið) o.s.frv. Og Of Monsters and Men. Þá sló hjartað þjóðarstolti. Eins og glöggir lesendur sjá þá var þessi staður í raun sniðinn að mér og mínum tónlistarsmekk, sem sennilegast væri best að lýsa sem mainstream indie. Mjög svo gaman.
Staðurinn var ofboðslega fallega innréttaður, loftið var eins og í hringekju, með ljósum og fíneríi og panorama útsýni út á götuna.
Niðurstaða: hefði verið 100% snilld með snillum, en var bara svona 50% snilld.
Svo var ég líka búin að gleyma að strákar í útlöndum dansa. Mér finnst það svo kjánalegt að ég fer hjá mér. Það sem maður er þröngsýnn!
Fyrra þýskunámskeiðinu mínu lýkur á fimmtudaginn. Þá fara flestir sem ég hef kynnst hérna heim, hvítrússnesku vinir mínir fara eftir næstu helgi. Ég semi nenni ekki að kynnast nýju fólki og semi nenni ekki að fara á annað námskeið. En það er víst lítið hægt að gera í því. Ég hlakka bara svolítið til að fara til Münster og „hefja“ þetta.
Það er eitt sem ég er alltaf að hugsa aftur og aftur. Mér er orðið fullljóst að feminismi er tööööluvert lengra kominn á Íslandi en hér í Þýskalandi. Og í raun bara allskonar réttindabarátta og þankagangur. Í bekknum mínum eru tveir Hvítrússar, tveir Ítalir, tveir Pólverjar, einn Spánverji og einn Kínverji. (mér finnst þetta multi-kulti sem er í gangi miklu skemmtilegra en ég átti von á!) Ekki eitt þeirra hefur eitthvað á móti kynjarullunum sem við erum látin tala um í tímum. Kennarinn minn er frábær, mjög skemmtileg og næs og stemmingin í bekknum er alveg frábær. En guð minn góður kennslubókin sem við erum með og þemun í henni. Staðalímyndir eftir staðalímyndir.
Talið um „hvað einkennir herramann? Hvernig á hann að koma fram við konur?“ o.s.frv. Ég pirra mig allavegna á þessu, sem þau hin gera ekki og vita ekkert hvað ég er að fara þegar ég segist ekki hafa skoðun á því hvernig herramenn eigi að vera, allir eigi bara að vera kurteisir og koma vel fram. Og þeim finnst líka ekkert að því að vera samkynhneigður, en vilja samt ekki vita mikið um það. Og hlógu vandræðalega þegar ein stelpan sagðist hafa séð að það ætti að vera einhver „hommahátíð“ í götu nálægt okkur! Ég uppveðraðist öll og spurði hvar og hvenær, það væri alltaf svo gaman á svona hátíðum. Þeim datt ekki til hugar að mæta og fannst það mjög skrýtið.
Ísland er frjálslegra en flest önnur lönd. Mikið þykir mér það gott, en um leið leiðinlegt. Ég vildi að svona þankagangur væri við lýði um allt.
Ég trúði ekki mínum eigin augum þegar Kinder-egg hófu auglýsingaherferð sína um bleik Kinder-egg, bara fyrir stelpur. Flott hjá ykkur. Mér sýnist samfélagið ekki vera að fara á annan endann eins og þegar Kjörís eða hver sem það var setti einhvern stelpu og stráka ís á markað. Það þykir mér miður.
Ég er búin að heyra mikið um Hvíta-Rússland í gegnum vini mína þaðan eins og áður hefur fram komið. Þegar ekki má safnast saman í stórum hóp úti á götu eða í heimahúsi í landinu sínu, þegar það er beinlínis bannað með lögum, þá hefur maður kannski um eitthvað annað að hugsa en feminisma og staðalímyndir kynjanna. Þegar stjórnarfarið á að heita lýðræði en þau vilja meina að sé ekkert annað en einræði Lúkasjenkós síðan 1994. Þegar maður vill bara fara til útlanda og hefur ekkert í landið sitt að sækja.
Mér fannst ég fara yfir einhvern lítinn þýsku-þröskuld í vikunni sem var góð tilfinning. Það er alltaf eins og svona tungumál komi í þrepum, ekki jafnt og þétt heldur eins og maður hoppi upp á næsta pall. Mér hlýtur að hafa farið svolítið fram, þótt ég finni það ekki mikið sjálf og þessi þröskuldur hafi verið mjög lítill. Ég þarf að bæta mig í því að skrifa og málfræði, að lesa, skilja og tala gengur mjög vel hjá mér. Ég hugsa oft á þýsku, finnst erfitt að tala ensku eða blanda því saman og líður eins og mér hafi farið aftur í íslensku. Það hlýtur bara að vera einstefna í rétta átt!
Ps. þetta var tólfhundruðasta færsla Glamúrgellunnar.
Ég sit við galopinn glugga á nærfötunum en geri ekki annað en að svitna og svitna. Það er fáránlega heitt. Ég fór í sund í gær, með svona tvöþúsund öðrum. Lá svo við Isar í dag, til að gjörsamlega kafna ekki úr hita.
Í gær fór ég í fyrsta sinn í lífi mínu ein á djammið. Það var ekkert rosalega gaman. Jafnvel þótt ég djammi í raun alltaf ein heima á Íslandi þá er alltaf kompaní. Alltaf einhver sem maður þekkir og talar við eða dansar með eða fer á barinn með. Og alltaf einhver sem maður fer í partí með fyrst!
Ég fór allavegna á stað sem pabbi minn hafði bent mér á. Þetta er staður sem spilar indie tónlist og er að fara að hætta í lok ágúst. Ég veit ekki hversu vel þessi staður myndi falla í kramið hjá íslenskum hipsterum, indie tónlistin var ekki meiri en sú sem ég nákvæmlega elska. Ef ég hefði verið í bestra vina hópi þarna hefði ég mögulega tryllst í hverju einasta lagi. Þarna var enginn að reyna að vera neitt og það var ekki verið að spila „of“ indie tónlist, ef þið vitið hvað ég er að fara. Það var spilað remix af If I Ever Feel Better með Phoenix sem og Liztomania, The Suburbs með Arcade Fire, Emily Kane með Art Brut (sem gladdi mig mjögmjög mikið) o.s.frv. Og Of Monsters and Men. Þá sló hjartað þjóðarstolti. Eins og glöggir lesendur sjá þá var þessi staður í raun sniðinn að mér og mínum tónlistarsmekk, sem sennilegast væri best að lýsa sem mainstream indie. Mjög svo gaman.
Staðurinn var ofboðslega fallega innréttaður, loftið var eins og í hringekju, með ljósum og fíneríi og panorama útsýni út á götuna.
Niðurstaða: hefði verið 100% snilld með snillum, en var bara svona 50% snilld.
Svo var ég líka búin að gleyma að strákar í útlöndum dansa. Mér finnst það svo kjánalegt að ég fer hjá mér. Það sem maður er þröngsýnn!
Fyrra þýskunámskeiðinu mínu lýkur á fimmtudaginn. Þá fara flestir sem ég hef kynnst hérna heim, hvítrússnesku vinir mínir fara eftir næstu helgi. Ég semi nenni ekki að kynnast nýju fólki og semi nenni ekki að fara á annað námskeið. En það er víst lítið hægt að gera í því. Ég hlakka bara svolítið til að fara til Münster og „hefja“ þetta.
Það er eitt sem ég er alltaf að hugsa aftur og aftur. Mér er orðið fullljóst að feminismi er tööööluvert lengra kominn á Íslandi en hér í Þýskalandi. Og í raun bara allskonar réttindabarátta og þankagangur. Í bekknum mínum eru tveir Hvítrússar, tveir Ítalir, tveir Pólverjar, einn Spánverji og einn Kínverji. (mér finnst þetta multi-kulti sem er í gangi miklu skemmtilegra en ég átti von á!) Ekki eitt þeirra hefur eitthvað á móti kynjarullunum sem við erum látin tala um í tímum. Kennarinn minn er frábær, mjög skemmtileg og næs og stemmingin í bekknum er alveg frábær. En guð minn góður kennslubókin sem við erum með og þemun í henni. Staðalímyndir eftir staðalímyndir.
Talið um „hvað einkennir herramann? Hvernig á hann að koma fram við konur?“ o.s.frv. Ég pirra mig allavegna á þessu, sem þau hin gera ekki og vita ekkert hvað ég er að fara þegar ég segist ekki hafa skoðun á því hvernig herramenn eigi að vera, allir eigi bara að vera kurteisir og koma vel fram. Og þeim finnst líka ekkert að því að vera samkynhneigður, en vilja samt ekki vita mikið um það. Og hlógu vandræðalega þegar ein stelpan sagðist hafa séð að það ætti að vera einhver „hommahátíð“ í götu nálægt okkur! Ég uppveðraðist öll og spurði hvar og hvenær, það væri alltaf svo gaman á svona hátíðum. Þeim datt ekki til hugar að mæta og fannst það mjög skrýtið.
Ísland er frjálslegra en flest önnur lönd. Mikið þykir mér það gott, en um leið leiðinlegt. Ég vildi að svona þankagangur væri við lýði um allt.
Ég trúði ekki mínum eigin augum þegar Kinder-egg hófu auglýsingaherferð sína um bleik Kinder-egg, bara fyrir stelpur. Flott hjá ykkur. Mér sýnist samfélagið ekki vera að fara á annan endann eins og þegar Kjörís eða hver sem það var setti einhvern stelpu og stráka ís á markað. Það þykir mér miður.
Ég er búin að heyra mikið um Hvíta-Rússland í gegnum vini mína þaðan eins og áður hefur fram komið. Þegar ekki má safnast saman í stórum hóp úti á götu eða í heimahúsi í landinu sínu, þegar það er beinlínis bannað með lögum, þá hefur maður kannski um eitthvað annað að hugsa en feminisma og staðalímyndir kynjanna. Þegar stjórnarfarið á að heita lýðræði en þau vilja meina að sé ekkert annað en einræði Lúkasjenkós síðan 1994. Þegar maður vill bara fara til útlanda og hefur ekkert í landið sitt að sækja.
Mér fannst ég fara yfir einhvern lítinn þýsku-þröskuld í vikunni sem var góð tilfinning. Það er alltaf eins og svona tungumál komi í þrepum, ekki jafnt og þétt heldur eins og maður hoppi upp á næsta pall. Mér hlýtur að hafa farið svolítið fram, þótt ég finni það ekki mikið sjálf og þessi þröskuldur hafi verið mjög lítill. Ég þarf að bæta mig í því að skrifa og málfræði, að lesa, skilja og tala gengur mjög vel hjá mér. Ég hugsa oft á þýsku, finnst erfitt að tala ensku eða blanda því saman og líður eins og mér hafi farið aftur í íslensku. Það hlýtur bara að vera einstefna í rétta átt!
Ps. þetta var tólfhundruðasta færsla Glamúrgellunnar.
|