Önnur vika í útlöndum liðin. Mér líður eins og ég sé búin að vera í burtu í svona sjö ár. Sennilegast af því að ég er að upplifa allskonar nýja hluti.

Laugardeginum eyddi ég á Herraeninsel og Fraueninsel sem eru afar fallegar eyjur ekki svo langt frá borginni. Ég er svo afskaplega lítil hópsál svo ég ákvað að ganga frekar um eyjurnar ein. Það þótti mér alveg hreint stórkostlegt. Í dag var svo blússandi gott veður þannig að ég lagðist við Isar og sólaði mig.

Ég eyddi svo bæði föstudags- og laugardagskvöldi með Hvítrússneskum vinum mínum. Einn strákurinn er með mér í bekk í skólanum, mjög svo skemmtilegur strákur sem er hérna með kærustunni sinni. Ég fór með þeim og tveimur öðrum vinum þeirra á einhverja skemmtistaði. Það var ekki alveg nógu gaman, en mér fannst aðallega alveg hreint stórkostlega gaman að vera í félagsskap þessara Hvítrússa. Þegar þau tala um landið sitt verð ég leið, þau hafa ekkert þangað að sækja nema kúgun og lélegar framtíðarhorfur. Ég fór næstum að gráta þegar þau töluðu um allt sem er í gangi í heimalandinu þeirra. Náði þó að halda aftur af mér.

Í matarfréttum er þetta helst:

Ég var að elda mér kjúklingabringu og sjóða hrísgrjón áðan! Í fyrsta sinn! Það gekk vonum framar! Það sem ég er stolt af mér!

Ég er ekki búin að vera mjög dugleg, svolítið búin að vera bara í eggjunum og grænmetinu. En eitt skref fram á við tekið í dag. Þetta var mjög svo bragðgott. Mjög. Ég var svo stolt af mér að ég tók mynd:

Sko mig, mamma!

Og já. Mér finnast hrísgrjón góð, þið megið sleppa öllu gríni um hvað þetta sé mikið magn. Södd Brynhildur er sæl Brynhildur.

Ég var eitthvað óttalega þreytt í þessari viku svo ekki varð mikið úr morgnunum hjá mér. Markmið næstu viku eru að a) vakna kl. 8 og b) fara út að hlaupa. Halelúja!