Dagarnir renna svolítið saman. Hér gengur lífið sinn vanagang, ég lofa sjálfri mér hátíðlega á hverju kvöldi að vakna fyrr á morgun, vera duglegri að hreyfa mig, læra meira heima o.s.frv. Skemmst er frá því að segja að ég geri ekkert af þessu. Það er kannski bara allt í lagi, svo lengi sem ég hlaði ekki á mig kílóunum.
Um síðustu helgi mættu Jón Bern og Pabbi í sína árlegu menningarferð til München. Þetta var sjötta árið í röð sem þeir koma til München til að rifja upp stúdentaárin og drekka bjór. Í þetta sinn birtist móðir mín líka sem óvæntur gestur, enda einkadóttirin ekki á hverjum degi í borginni. Helgin fór í það að sjá staði sem faðir minn sótti í Schwabing og drekka bjór. Á einum tímapunkti mátti ég ekki koma með nema ég klæddist Dirndlinu góða sem var sent með hraði með DHL fyrir þremur árum til Íslands.
Ég get ekki sagt annað en að ég hlakki til að Októberfestið sjálft byrji. Ég hef seinkað för til Münster og allt til að geta upplifað réttu stemminguna, sem er víst töluvert betri á virkum dögum þegar tjöldin yfirfyllast ekki af túristum.
Á sunnudaginn fór ég á eitthvað sem kallast Superrave og var fimmþúsundmanna reif á skemmtistað sem heitir Backstage. Það var ótrúlega gaman, mér skilst að þarna hafi einhver númer úr elektró heiminum spilað en ég er ekki svo mikið inn í því ...
Dagurinn hófst kl. 14 á víndrykkju heima hjá Julien félaga mínum sem býr mjög svo nálægt mér. Allir voru í stuði, sólin skein skært og tilfinningin fyrir deginum góð. Enda var þetta snilldardagur sem þaut framhjá, á einum tímapunkti var bjart og við vorum að taka mjög mikið af myndum, svo bað einn maður kærustuna sína um að giftast sér, svo varð ég alveg hreint fáránlega hrædd undir tjaldinu sem við vorum í, þar sem ég sá mann styðja sig mjög vel við stangirnar sem héldu tjaldinu og þakinu á því uppi og hreyfa sig í dúndrandi partístemmingu við hljóm tónlistarinnar. Ég sá einhverskonar endurupplifun frá Gay Pride 2001 í uppsiglingu og sturlaðist nánast af hræðslu. Blessunarlega hætti hann að dilla sér og hanga í stöngunum og ég andaði léttar. Svo varð dimmt. Svo var ég svöng og við fengum okkur pizzu. Svo fórum við heim.
Mjög gott!
Eftir tæpar tvær vikur flyt ég. Það verður mjög skrýtið og ég kvíði því ögn. Hér er ljúft fólk, litlar sem engar áhyggjur og gleðin við völd. Í Münster verð ég á núllpunkti. Þeir geta samt líka verið fáránlega góðir. Ég mun t.d. leggja mig fram um að gera 10 fermetrana sem munu tilheyra mér mjög kósý og fallega.
Í síðustu viku pantaði ég mér flug ásamt Dóru frá Berlín til Lundúna fyrstu helgina í nóvember, þar sem við munum hitta fyrir aðrar bestu vinkonur okkar og njóta sem mest við megum og deila mestu hamingju sem lífið getur gefið. Háfleygt - en þess er líka þörf við svona tilefni.
Nú ætla ég að kíkja smá á einverja málfræði, fyrst ég er að fara í próf á morgun.
Um síðustu helgi mættu Jón Bern og Pabbi í sína árlegu menningarferð til München. Þetta var sjötta árið í röð sem þeir koma til München til að rifja upp stúdentaárin og drekka bjór. Í þetta sinn birtist móðir mín líka sem óvæntur gestur, enda einkadóttirin ekki á hverjum degi í borginni. Helgin fór í það að sjá staði sem faðir minn sótti í Schwabing og drekka bjór. Á einum tímapunkti mátti ég ekki koma með nema ég klæddist Dirndlinu góða sem var sent með hraði með DHL fyrir þremur árum til Íslands.
Ég get ekki sagt annað en að ég hlakki til að Októberfestið sjálft byrji. Ég hef seinkað för til Münster og allt til að geta upplifað réttu stemminguna, sem er víst töluvert betri á virkum dögum þegar tjöldin yfirfyllast ekki af túristum.
Á sunnudaginn fór ég á eitthvað sem kallast Superrave og var fimmþúsundmanna reif á skemmtistað sem heitir Backstage. Það var ótrúlega gaman, mér skilst að þarna hafi einhver númer úr elektró heiminum spilað en ég er ekki svo mikið inn í því ...
Dagurinn hófst kl. 14 á víndrykkju heima hjá Julien félaga mínum sem býr mjög svo nálægt mér. Allir voru í stuði, sólin skein skært og tilfinningin fyrir deginum góð. Enda var þetta snilldardagur sem þaut framhjá, á einum tímapunkti var bjart og við vorum að taka mjög mikið af myndum, svo bað einn maður kærustuna sína um að giftast sér, svo varð ég alveg hreint fáránlega hrædd undir tjaldinu sem við vorum í, þar sem ég sá mann styðja sig mjög vel við stangirnar sem héldu tjaldinu og þakinu á því uppi og hreyfa sig í dúndrandi partístemmingu við hljóm tónlistarinnar. Ég sá einhverskonar endurupplifun frá Gay Pride 2001 í uppsiglingu og sturlaðist nánast af hræðslu. Blessunarlega hætti hann að dilla sér og hanga í stöngunum og ég andaði léttar. Svo varð dimmt. Svo var ég svöng og við fengum okkur pizzu. Svo fórum við heim.
Mjög gott!
Eftir tæpar tvær vikur flyt ég. Það verður mjög skrýtið og ég kvíði því ögn. Hér er ljúft fólk, litlar sem engar áhyggjur og gleðin við völd. Í Münster verð ég á núllpunkti. Þeir geta samt líka verið fáránlega góðir. Ég mun t.d. leggja mig fram um að gera 10 fermetrana sem munu tilheyra mér mjög kósý og fallega.
Í síðustu viku pantaði ég mér flug ásamt Dóru frá Berlín til Lundúna fyrstu helgina í nóvember, þar sem við munum hitta fyrir aðrar bestu vinkonur okkar og njóta sem mest við megum og deila mestu hamingju sem lífið getur gefið. Háfleygt - en þess er líka þörf við svona tilefni.
Nú ætla ég að kíkja smá á einverja málfræði, fyrst ég er að fara í próf á morgun.
|