Ég er hugfangin af tungumálum.
Eða.
Ég er hugfangin af íslensku og þýsku. Hin tungumálin skipta mig ekki svo miklu máli þessa stundina.
Sjaldan hefur mig langað til að læra íslensku betur en nú. Mig langar að lesa hundruðir bóka, nota málið fallega og þekkja það vel. Það er svo fáránlega dýrmætt að geta tjáð sig. Það er ekkert dýrmætara en það, og það fær maður að upplifa þegar maður flytur til útlanda. Það er svo óskaplega frústrerandi (gott íslenskt orð) að geta ekki tjáð sig nákvæmlega eins og maður vill, að geta ekki sagt það sem maður vill, þegar maður vill, heldur alltaf þurfa að hugsa sig aðeins um, finna réttu orðin, athuga hvort þau eru beygð rétt o.s.frv.
Um leið og þráin fyrir að kunna íslensku enn betur en ég geri í dag (ég held reyndar að ég hafi nokkuð góða þekkingu á málinu, en betur má ef duga skal og það allt) þá verður löngunin til að læra þýsku mjög vel, geta lesið hana sér til gagns og gamans og talað án þess að fipast enn sterkari.
Þá er ekkert annað í stöðunni en að taka sér bók í hönd og byrja að lesa. Stauta sig í gegnum miserfiðar bækur og fletta stöku orði upp og leggja á minnið.
Uppáhaldsorðið mitt sem ég hef lært hér er Zeitgefühl. Tímatilfinning? Að finna á sér hvað tímanum líður, eða svo getur það allavegna þýtt.
Öppdeit: Góðvinkona mín Dóra benti mér á orðið tímaskyn. Flott Brynhildur, þú hefur glatað þekkingu þinni á málinu. Zeitgefühl finnst mér samt fallegra.
Ég tók nokkuð góða Manna&vín syrpu í dag. Það tekur mjög á andlega, í þeim skilningi hversu erfitt er að skrifa langan texta í samhengi og frásögn.
Ég lýk þessari tungumálabloggfærslu á ljóði eftir Sverri Norland sem mér finnst sennilegast eitthvert fallegasta ljóð sem ég hef lesið á mínu ástkæra ylhýra. Og ég mæli með að þið lesið það sem hann birtir.
Ástin er hús
ástin er hús með engum veggjum
og engum glugga
ástin er hús sem baðað er bæði
birtu og skugga
ástin er hús með engri verönd
og engum garði
ástin er hús sem einhver byggði
í afviknu skarði
ástin er hús með engu gólfi
og engu þaki
ástin er hús sem upp mun gufa
á andartaki
Eða.
Ég er hugfangin af íslensku og þýsku. Hin tungumálin skipta mig ekki svo miklu máli þessa stundina.
Sjaldan hefur mig langað til að læra íslensku betur en nú. Mig langar að lesa hundruðir bóka, nota málið fallega og þekkja það vel. Það er svo fáránlega dýrmætt að geta tjáð sig. Það er ekkert dýrmætara en það, og það fær maður að upplifa þegar maður flytur til útlanda. Það er svo óskaplega frústrerandi (gott íslenskt orð) að geta ekki tjáð sig nákvæmlega eins og maður vill, að geta ekki sagt það sem maður vill, þegar maður vill, heldur alltaf þurfa að hugsa sig aðeins um, finna réttu orðin, athuga hvort þau eru beygð rétt o.s.frv.
Um leið og þráin fyrir að kunna íslensku enn betur en ég geri í dag (ég held reyndar að ég hafi nokkuð góða þekkingu á málinu, en betur má ef duga skal og það allt) þá verður löngunin til að læra þýsku mjög vel, geta lesið hana sér til gagns og gamans og talað án þess að fipast enn sterkari.
Þá er ekkert annað í stöðunni en að taka sér bók í hönd og byrja að lesa. Stauta sig í gegnum miserfiðar bækur og fletta stöku orði upp og leggja á minnið.
Uppáhaldsorðið mitt sem ég hef lært hér er Zeitgefühl. Tímatilfinning? Að finna á sér hvað tímanum líður, eða svo getur það allavegna þýtt.
Öppdeit: Góðvinkona mín Dóra benti mér á orðið tímaskyn. Flott Brynhildur, þú hefur glatað þekkingu þinni á málinu. Zeitgefühl finnst mér samt fallegra.
Ég tók nokkuð góða Manna&vín syrpu í dag. Það tekur mjög á andlega, í þeim skilningi hversu erfitt er að skrifa langan texta í samhengi og frásögn.
Ég lýk þessari tungumálabloggfærslu á ljóði eftir Sverri Norland sem mér finnst sennilegast eitthvert fallegasta ljóð sem ég hef lesið á mínu ástkæra ylhýra. Og ég mæli með að þið lesið það sem hann birtir.
Ástin er hús
ástin er hús með engum veggjum
og engum glugga
ástin er hús sem baðað er bæði
birtu og skugga
ástin er hús með engri verönd
og engum garði
ástin er hús sem einhver byggði
í afviknu skarði
ástin er hús með engu gólfi
og engu þaki
ástin er hús sem upp mun gufa
á andartaki
|