Ég er komin til Münster. Lokaáfangastaðurinn. Það er mjögmjög skrýtið að vera á núllpunkti aftur og í hreinskilni sagt er ég ekki búin að vera hressasta kona í heimi í gær og í dag. Það getur samt líka tengst skorti á svefni og mat.

Það eru ennþá tvær vikur í að skólinn byrji, ég væri til í að einhverskonar rútína kæmi í líf mitt sem allra fyrst. Ég hlakka mikið til að byrja að læra og hafa eitthvað fyrir stafni, ég er alveg komin með gott af því að tjilla í bili. Ég tróð mér reyndar á þýskunámskeið fyrir skiptinema, sem ég hefði með réttu ekki átt að geta setið þar sem ég kom eftir að það byrjaði. Ég er mjögmjög glöð að ég gerði það.

Það er frekar skrýtin tilfinning að þekkja ENGAN hérna. Í München hafði ég alltaf ákveðið öryggisnet. Hér stend ég fullkomlega á eigin fótum.

Ég hef ekki enn hitt fólkið sem býr með mér á sjöttu hæð Steinfurter Straße, en ég vona að þau séu snillar. Herbergið mitt er mjög lítið, hér eru sameiginleg klósett með básum og sameiginlegar sturtur. Þetta verður eitthvað. Hér er ekkert internet, sem mér finnst mjög skrýtið. Þannig eru allir bara með sitt internet. Það pirrar mig eiginlega mjög mikið, sérstaklega af því það er ekki net á hverju kaffihúsi eða veitingastað. Eins og Dóra sagði áðan: grundvöllur þess að geta verið einn heima sum kvöld í skiptinámi er að hafa internet. Ég sit á Starbucks núna að hala Fréttablaði síðustu daga niður til að hafa eitthvað að gera í kvöld ...

Frá og með deginum í dag lifi ég a.m.k. ögn heilbrigðara lífi en ég hef gert hingað til, bjórdrykkja ekki jafn mikil og hollari matur. Það er samt ekki alveg nógu gott að vera búin á því eftir bjórdrykkjuna, svona þegar Erasmus grínið fer að hefjast.

Síðustu þrír dagarnir mínir í München fóru í Októberfest.

Ef ég ætti að lýsa því í einu orði væri það: SCHNILLD!

Fyrirfram var ég ekkert að tryllast og ég hefði sennilegast aldrei farið á Wisen nema af því ég var búin að vera í tvo mánuði í München. Ég myndi núna hiklaust fara aftur, og mæla með því fyrir alla.

Fjörið hófst á laugardaginn, ég var boðin í alvöru bæverskan hádegismat, Schweinebraten hjá Stefan félaga mínum.

Það var í fyrsta lagi alveg magnað að koma inn á týpískt þýskt heimili í úthverfi München. Það voru horn af dýrum á veggjunum og eldhúsbekkur og gauksklukkur og allskonar. Í öðru lagi voru allir í Dirndl og Lederhosen, í raun í sínu fínasta pússi og það gerði stemminguna einhvernveginn hátíðlega. Svínasteikin var búin að vera í ofninum frá því einhverntímann um morguninn og allskonar tilbehör í massavís. Ég var svo hamingjusöm að ég táraðist.

Við fórum svo öll saman í fjörið, strákarnir kipptu í einhverja spotta og við komumst inn í tjald (sem er samt alls ekkert tjald heldur risastórt hús) eins og skot. Raunar komumst við inn án vandræða alla þrjá dagana sem ég fór, keyptum okkur Maß og lituðumst um eftir borði.

Það er einhver stemming þarna sem er ólýsanleg og það er svo rosalega gaman hvað allir eru fínir, fötin fara einhvernveginn öllum vel og það er svo gaman hvernig allir aldurshópar koma saman. Svo er líka bara svo gaman að drekka bjór. Ég upplifði mig heldur ekki sem túrista, sem var gaman. Ég sagði einhverjum Ameríkönum á mánudaginn að það sem gæfi alltaf upp hvort þeir væru Kanar eða ekki væru hlaupaskórnir við gallabuxurnar … þeir vissu af því.

Það er mjög gott að ég er öll að hressast núna, þegar ég slaka aðeins á í rólegheitunum og safna kröftum. Það gerir mér svo sannarlega ekki gott að borða ekki neitt í marga, marga klukkutíma eða sofa of lítið.

Ég ætla að vera jákvæð og glöð og kát núna, eins og mér einni er lagið þegar ég vil. Þetta verður örugglega eitthvað magnað hérna næstu mánuðina.

Síðustu tveir mánuðir voru algjör snilld, ég kynntist svo mikið af frábæru fólki og hafði svo mikið gaman. Ég held að það þurfi ekki að vera neitt öðruvísi hérna. Ég þarf bara aðeins að venjast nýjum aðstæðum.

Nú lokar kaffihúsið. Þá er best að halda heim.