Þyngslin sem hafa verið fyrir brjósti mér síðustu daga fóru í dag. Ég hef reynt að bægja þessum
tilfinningum frá, en það gengur auðvitað misvel. Í dag leið mér svo bara
afskaplega vel. Það er mjög gott að hitta annað fólk, og enn betra þegar það er
í sömu sporum og maður sjálfur. Ég er þó enn að safna þrótti eftir Októberfest
og raunar síðustu mánuði og langar í smá pásu frá bjór og djammi. Ég hef ekki
fundið viljann til að fara á bar í vikunni, sem er raunar ekki svo gott þegar
maður er Erasmus stúdent, en ég hugsa að ég verði til í hávaðann og lætin um
helgina en hugsa að ég sleppi áfenginu.
Ég hef haft nóg fyrir
stafni í að skrá mig hér og þar, taka þýskupróf og hitt og þetta sem þarf að
gera þegar maður er á nýjum stað og hyggst dvelja þar. Tilhugsunin um að vera
hérna fram í júlí á næsta ári er mjög svo yfirþyrmandi. Mjög. En þetta eru líka
bara fyrstu dagarnir, skólinn er ekki byrjaður o.s.frv.
Ég er auðvitað alveg hreint
ofboðslega dugleg að blogga núna, af því ég hef ekki internet, skrifa þetta
niður í word af því ég hef ekkert annað að gera (altso svona síðla kvölds ein í
herberginu mínu) og bíð svo spennt eftir að pósta því á morgun þegar ég kaupi
mér kaffi á einhverju kaffihúsi með internet.
Ég er orðin vandræðalega
spennt fyrir fyrstu helginni í nóvember þegar Eygló giftir sig
og ég hitti allar bestu konurnar í London. Það er virkilega,
virkilega gott að hafa þetta fyrir stafni.
Ég er svo stolt af sjálfri
mér hvernig ég tekst á við alls konar hluti hérna. Andleg heilsa mín hefur
sjaldan verið betri, þótt ég hafi staðið sjálfa mig að því að hugsa s.l. daga
„æj af hverju varstu ekki bara heima, það hefði verið svo miklu auðveldara!“ –
nákvæmlega þess vegna leggur maður af stað í svona ævintýri, nákvæmlega þess
vegna fer maður sem skiptinemi svo að lífið sé ekki alltaf auðvelt og gangi
sinn vanagang. Maður uppsker svo ríkulega, og sérstaklega eftir á. Fyrstu
dagarnir eru auðvitað líka alltaf erfiðir, hvar sem er. En já, ég er svo stabíl
og hress og jákvæð og glöð mestmegnis. Ég kem sjálfri mér á óvart.
Svo nýt ég þess líka að
vera ein og hugsa og gera allskonar sem ég gef mér aldrei tíma í heima.
Helgarnar eru oft
erfiðastar, þá hefur maður nákvæmlega ekkert fyrir stafni, engin fyrirfram
ákveðin verkefni til að leysa og á sunnudögum eru m.a.s. búðir lokaðar í
Þýskalandi. Tími er svo afstæður! Á Íslandi finnst mér ég aldrei hafa tíma til
neins, ég er í stöðugum tímaskorti, finnst ég svo sjaldan geta bara slakað á og
gert nákvæmlega ekkert, hangið upp í rúmi og lesið bækur eða horft á eitthvað. Hér
gæti ég gert það allan daginn ef ég vildi (og ef ég hefði allskonar bækur og
sjónvarp eða internet, ehh!)
Ég er búin að vera með smá
áhyggjur (ekki þungar þó) af því að kannski finnist fólki ekki gaman að lesa
neitt um ævintýri mín hér í útlandinu, eða að lesa um hvernig mér líði og díla
við hlutina. Þetta blogg er svosem í raun líka mestmegnis skrifað fyrir sjálfa
mig, skrifað svo ég geti stundum sett allt í samhengi fyrir sjálfa mig, og
skrifað til að minna sjálfa mig á hvernig ég er á hverjum tíma. Ef einhver
nýtur þess að lesa það í leiðinni er það ekki verra.
Ég er töluvert norðar en ég
var í München og ég finn það vel á veðrinu, hér er orðið kaldara og hér finnst
mér dimma töluvert fyrr. Í München var varla komið haust, hér er haust. Það er
samt bara ágætt.
Svo er bara alls ekkert svo
langt í jólin!
|