Árið 2019 var svo sannarlega öðruvísi en öll fyrri ár. Fyrsta árið okkar með Yrsu og við urðum allt í einu i öðru sæti, sem er alls ekki verra en að vera í því fyrsta – en það er öðruvísi og það er kúvending á lífinu.

Árið hófst í ruglinu. Ég svaf þegar ég gat, aldrei meira en tvo til þrjá tíma í senn. Algjört rugl og mjög erfitt. Lífið gjörbreytt á svo góðan en líka erfiðan hátt.

Ég varð þrítug 12. janúar. Ég hef alltaf haldið upp á afmælið mitt með pompi og prakt en í ár borðaði ég hádegismat með góðum vinum í Perlunni og fékk bland í poka. Þrjátíuogeinsárs afmælinu verður hins vegar fagnað rækilega og ég get ekki beðið!

Þann 16. febrúar fékk Yrsa nafn. Nafnið kom til mín ekki svo löngu eftir að hún fæddist. Ég get ekki útskýrt það öðruvísi en að það kom til mín. Mér fannst hún vera Yrsa og eiga að heita Yrsa. Krummi þurfti smá tíma til að hugsa um það – skiljanlega. Nafnið finnst mér fara henni afskaplega vel og hún er algjör Yrsa.

Yrsa, Björg og Hugi á góðri stundu - áður en þau kunnu að sijta ...

Það sem einkenndi árið hvað mest er að sjálfsögðu fæðingarorlofið. Það var gott en líka erfitt. Það er alveg ljóst að orlofið hefði ekki verið neitt ef ekki hefði verið fyrir samveru með Evu Sigrúnu, Huga, Tótu og Björgu. Það er gulls ígildi að eiga góðar vinkonur sem eru að ganga í gegnum það sama, geta deilt því sem er í gangi, fengið ráð og bugast yfir svefnleysi saman. Við vorum ótrúlega heppnar að veðrið í sumar var það besta sem ég man eftir. Ég fór út á stuttbuxum og hlýrabol endalaust. Ég gekk út um allt með kerruna. Ég varði meiri tíma á Kaffi Vest en ég hef varið tíma á nokkru kaffihúsi og það var æðislegt. Ég hef aldrei verið jafn mjó eins og í sumar og ég borðaði hollt og það var bara alveg geggjað. Ég gat byrjað að æfa aftur og það er ekkert sem jafnast á við það. Ég finn svo vel hvað það gefur mér mikið að hreyfa mig, enn betur núna en nokkru sinni áður. Ég bara hreint út sagt elska það. Ég er í betra formi núna en örugglega nokkru sinni áður, þótt ég æfi almennt minna. Ég nýti hverja æfingu eins vel og ég get og þar slaka ég á og hreinsa hugann.

Emma & Geri

Í júní fórum við litla fjölskyldan ásamt Bryndísi frænku til London þar sem við frænkurnar létum æskudraum rætast og sáum Spice Girls á Wembley. Krummi gaf mér miðana í þrítugsgjöf. Hvernig getur hann alltaf gefið bestu gjafir í heimi?!

Það var alveg mjög magnað og ég hefði ekki viljað missa af þeim. Geri var átrúnaðargoðið mitt í mörg ár, ég var miður mín þegar hún hætti í hljómsveitinni svo þetta var alveg frekar magnað allt. Eftir London fórum við til Ítalíu þar sem við dvöldum í villu í Flórens með allri fjölskyldunni minni í viku. Umhverfið var svo sannarlega draumi líkast og það var frábært að njóta við sundlaugina, drekka vín og sóla sig. Eftir villuna fórum við með Atla og Ásrúnu og sonum og mömmu og pabba í annað hús í smábæ rétt við Lerici áður en við Krummi og Yrsa fórum á lokaáfangastað á hótel sem hefði getað verið í Wes Anderson mynd. Ítalía var frábær – en aftur öðruvísi en áður þegar ein lítil stúlka stjórnar ferðinni. Ég er með drauma um að fara í frí með góðum vinum sem eiga líka lítil börn svo allir séu á sama tempói. Sjáum hvað 2020 ber í skauti sér í þeim efnum!

MH gaf mér þessar.

Fastir liðir eins og Vínkonugrín voru að sjálfsögðu við lýði. Það heppnaðist afskaplega vel þetta árið og konur voru í miklu stuði.

Ferðbúin á leið vestur!

Um verlsunarmannahelgina giftu Kristel og Daði sig og það var yndislegt. Helgina eftir gifti Eva Björg æskuvinkona mín og Magnús sig á Ingjaldssandi á Vestfjörðum. Við fjölskyldan ætluðum öll í ferðalag, en þegar veðurspáin var nokkuð slæm ákvað ég að fara bara ein. Allt gekk svo vel upp, Brynja Huld bauð í kaffi, kringlur og spjall og skutlaði mér til Suðureyrar þar sem Tinna, Hörður, Álfhildur og Pétur tóku á móti mér. Það var alveg ótrúlega gaman að verja tíma með þeim og endurnýja kynnin. Brúðkaupið var skemmtilegt í sveitinni og allir í svakalegu stuði.

Um miðjan ágúst fór ég aftur til vinnu. Ég eins og örugglega allar konur sem hverfa frá í marga mánuði var nokkuð stressuð um hvernig það myndi verða, hvort ég yrði áfram glöð, hvort allt hefði breyst o.s.frv. Í stuttu máli er ég afskaplega glöð í vinnunni, mér finnst hún skemmtileg og krefjandi og hún skiptir máli. Á sama tíma hóf Yrsa nýjan kafla í sínu lífi þegar hún byrjaði hjá dagmömmum. Fyrsta daginn í aðlögun settist hún á gólfið, leit einu sinni aftur fyrir sig á pabba sinn en hefur ekki litið um öxl síðan. Henni finnst gaman, eins og eiginlega allt annað sem hún gerir, og er sæl í sínum verkefnum þar.

Í september varð Víkingur bikarmeistari í fótbolta karla og það var eiginlega alveg geggjað! Að hafa æft með félagi sem hefur ekki unnið í neinu nema borðtennis síðan 98 ... það var gaman.

Í lok september fór ég síðan til München. Tilgangur ferðarinnar í upphafi var að fara í brúðkaup hjá bestu vinkonu minni í Þýskalandi, en svo fór að hún gifti sig ekki. Ég varði því helgi í München með henni, m.a. á Októberfest og það var hreint út sagt frábært.

Glöðust. Alltaf.

Þann 29. nóvember varð Yrsa svo eins árs. Það var mun tilfinningaríkari dagur en ég hefði búist við. Ég var mjög meyr og þakklát fyrir þessa allra bestu stelpu og við fögnuðum því vel með fjölskyldu og vinum.

Okkar besti staður er Hlemmur. Þangað röltum við fjölskyldan mjög gjarnan og fáum okkur kaffibolla eða bjór. Það eru þessir hversdagslegu hlutir sem eru auðvitað það besta. Ég rölti oft í heimsókn til mömmu og pabba inn í Bjarmaland, nú með Yrsu með mér og það er alltaf indælt.

Það sem er best er að eins mikið og árið hófst í ruglinu þá endaði það í föstum skorðum og þannig líður mér best. Þegar ég fæ nægan nætursvefn og þótt Yrsa sé og verði alltaf í fyrsta sæti þá er meira rými fyrir mann sjálfan eftir því sem hún eldist. Hún er búin að vera í svo góðu skapi öll jólin að ég spring úr ást. Ég vaknaði í morgun við hana að skríkja af gleði og segja hæ. Það er nákvæmega ekkert í heiminum sem jafnast á við það.

Besta við árið voru Yrsa og Krummi. Það er magnað að verða enn ástfangnari af Krumma og líða eins og við séum bara að verða betra og betra teymi. Það er ekkert eins og að fylgjast með þeim, hlusta á þau saman þegar ég fæ að lúra lengur inni í rúmi og hversu glöð Yrsa er þegar hann kemur heim úr vinnunni. Toppurinn á tilverunni.

Lag áratugarsins er þetta. Ekki spurning. (þótt það hafi komið út 2008. Samt lag áratugarins.)

Síðasti dagur í fæðingarorlofi er runninn upp.

Ég hélt auðvitað, eins og allir, að heimilið yrði spikk og span alla daga, ég myndi vera svakalega skapandi, blogga endalaust og klára jafnvel skáldsögu meðan ég sinnti barni. En eins og allir aðrir þá var það ekki þannig. Ég spurði frænku mína einu sinni hvort henni leiddist ekki í fæðingarorlofinu. Hún sagði nei og minnti mig síðan á þetta þegar ég var búin að eignast Yrsu. Mér hefur svo sannarlega ekki leiðst en hef komið fáu öðru í verk en annast stúlkuna mína og drekka rosalega mikið kaffi. Ég vorkenni þeim sem ákveða að skrifa meistararitgerðir eða annað meðfram fæðingarorlofi alveg svakalega. Það er svo nauðsynlegt að geta sest upp í sófa og lokað augunum, skrollað samfélagsmiðla í þennan stutta tíma meðan börnin sofa. Ég held að við Yrsa séum báðar bara nokkuð tilbúnar að taka næsta skref í lífinu, hún að fara til dagmömmu og ég í vinnu. Samt eru tilfinningarnar í dag nokkuð blendnar og næstu dagar eflaust nokkuð skrýtnir þegar heilinn fer af stað og hugsar um eitthvað allt annað en hversu lengi Yrsa hefur sofið og hvað hún hefur borðað mikið. Alltaf samt hversu ótrúlega skemmtileg og falleg hún er.

Hún er best. Veit svo vel hvað hún vill, skríkir af gleði þegar hún snýr fram í kerrunni og vindurinn blæs framan í hana. Alveg sama hvort hún viti hvar mamma og pabbi eru meðan hún horfir á heiminn þjóta hjá.

-->

Yrsa er hálfs árs í dag. Ég vissi ekki að mér myndi finnast það jafn merkilegt og raun ber vitni. Í sex mánuði hefur hún horft á mig með fallegu augunum sínum, drukkið mjólkina mína, sofið í fanginu mínu. Í sex mánuði höfum við verið saman.

Hún er langbest. Það er ekkert betra en að vakna á morgnanna við hana að babbla í rúminu sínu, skoða sængina sína og brosa sínu allra blíðasta. Þessi tilfinningarússíbani er fullkomlega galinn. Það er ótrúlegt að bera ábyrgð á heilli manneskju og fylgjast með henni. Ég hlakka til að sofa heila nótt og til að vera ekki ómissandi, en í raun verð ég það alltaf. Eru foreldrar manns ekki alltaf ómissandi?

Þessir mánuðir hafa bæði liðið hratt og hægt. Það er svolítið eins og hún hafi alltaf verið hérna og mér finnst heil eilífð síðan ég fór upp á fæðingardeild. En samt er ég búin að vera svo stutt í orlofi, svo stutt með henni, svo ótalótalótal margt eftir.

Mér finnst við Krummi bara styrkast sem teymi sem er líka svo ótrúlega góð tilfinning. Algjör aukabónus tilfinning. Við erum fjölskylda og við erum að fara í frí saman og ég er svo fáááránlega spennt. Allt er einhvernveginn aðeins meira spennandi, einhvernveginn örlítið bjartara framundan.

Yrsu finnst mjög gaman í sundi og er rosa dugleg að kafa. Henni finnst líka gaman í garðinum hjá afa og ömmu.

Að einhverjum svo miklu minna væmnum nótum og mjög skrýtnum nótum?

Ég hef ekki þekkt fyrir að vera mikil neyslukona. Það fylgir mjög margt því að eiga barn, allskonar dót sem maður hefur þörf fyrir og ég var svo óviss með það allt áður en hún fæddist. Hvað maður raunverulega þyrfti. Ég las allskonar lista en trúði þeim einhvernveginn aldrei. Ég ákvað að skrifa niður það sem mér finnst maður þurfa. Ekki það að það les enginn bloggið mitt til að fá einhverskonar ráð um það hvað mann vanti. Ég er kannski meira að þessu fyrir mig en nokkurn annan. Hver er ég? Af hverju er ég að skrifa þetta?

Maður þarf:

·      2 samfellur í stærð 50 (bara ef barnið er lítið.
Ef það er svo lítið þá a) vex það mjög hratt b) reddar maður fleiri í þessari stærð)

·      6 langerma samfellur í 56

·      3 buxur í 56

·      2 peysur í 56

·      2 náttföt í 56

·      2 lítil sokkapör

·      1 galla í 56

·      1 húfu

Restina af fötum fær maður svo í sængurgjöf / lánað. Án gríns. Og maður getur fengið þetta allt svo gott sem ónotað t.d. í Barnaloppunni.

·      1 bleyjupakka í stærð 1.

·      1 pakka af blautþurrkum / grisjum sem maður setur vatn á.

·      Taubleyjur til að þurrka allskonar gubb. Við keyptum bara einn svona pakka í Rúmfatalagernum...

·      1 handkæði fyrir hvítvoðunginn og kannski bala. Maður notar hann samt mjögmjög stutt, en er ekki alveg fínt að eiga bala?

·      Ég nota svona 66 poka sem “skiptitösku”. Mest beisikk dæmi í heimi og ég skil ekki alveg til hvers sérhannaðar skiptitöskur eru og hvað fólk geymir í þeim.

·      Vagn sem verður svo að kerru sem barnið getur sofið í.

Mér fannst fólk vera að pæla í hlutum sem ég skildi ekki og skil eiginlega ekki enn. Vagn sem er léttur og þægilegur. Hvað vagnstykkið nákvæmlega er stórt skiptir frekar litlu af því þið vitið, barnið vex og vill horfa í kringum sig alveg örugglega áður en það vex upp úr stykkinu sjálfu á lengdina eða þyngdina. Þannig að, það skipti mig ekki öllu máli.

·      Vagnpoka. Við vorum með gamlan gærupoka í vagninum en þurftum svo að kaupa okkur annan þegar við skiptum yfir í kerruna svo beislið kæmist í gegn. Það var lítið mál að finna slíkan notaðan.

·      Bílstóll. Ég myndi alltaf kaupa mér notaðan ungbarnabílstól ef ég væri að fara að eignast annað barn. Maður notar þetta í max ár og okkar hefur verið notaður svona 20 sinnum max af því við eigum ekki bíl. ...

·      Vöggu – og síðar rúm.

·      Sæng og sængurver.

Mér fannst mjög næs að hafa hreiður.

Við erum með skiptiborð sem mér finnst æði og við skiptum alltaf á Yrsu þar og fötin hennar eru þar við. Sumum finnst þetta algjört möst, öðrum ekki.

Hlutir sem eru gríðarlega miklar líkur á að maður fái (sem er það næst fallegasta á eftir því að eignast barnið sjálft)

·      Heimaprjónaðar húfur (fleiri mættu jafnvel prjóna vettlinga???)

·      Allskonar föt í 62 og 68

Svo er fínt þegar barnið verður aðeins eldra að vera með

·      Leikteppi / eitthvað á gólfið svo það geti horft upp í eitthvað og tjillað á gólfinu.

·      Ömmustól. Aðallega bara til að geta breytt aðeins um umhverfi. Fara frá gólfinu í hreiðrið í ömmustólinn.

·      Einhverskonar matstól.

·      Smekki og matarsett. Ég er nú bara með eitt sem ég þvæ á milli...

Við höfum ekki keypt eitt leikfang, en hún á samt allskonar leikföng og nagdót og bangsa.

This is it. Eða.

Kannski brjóstakrem fyrir fyrstu vikurnar (svona lítil túba er svo miklu meira en nóg) og pumpu.

Jæja. Brynhildur babyblogger ætlar að fara að sofa.

Fæðingarorlofið verður bara betra og betra. Yrsa verður bara betri og betri, og var hún samt alltaf best. Hækkandi sól og hækkandi aldur gera allt auðveldara. Ég er að borða hafragraut og drekka kaffi og Yrsa sefur á svölunum og ég er með opna hurð af því það er nógu hlýtt úti og það var að byrja lag með Emilíönu Torrini í útvarpinu og ég fór næstum að gráta af hamingju. Við fórum í sund í gær og það var best. Alveg best. Hún er svo sæt og góð og mikil bolla og alltaf, alltaf, alltaf í góðu skapi sem er eitthvað það magnaðasta sem ég veit. Það er ekkert eins og að vakna og sjá þessi skínandi augu og þetta bros taka á móti manni. Ekkert. Ég þarf stundum að minna mig á að þetta er bara byrjunin á þessu stórkostlega ferðalagi. Vá. Ég tengi svo við allt! Allt eins og "ég er svo heppin að fá að vera mamma hennar" og "það er ekkert eins og þetta" og "hvernig getur verið að ég eigi þessa stelpu?" og "ég sakna hennar meðan hún sefur" o.s.frv. o.s.frv.

Svo er ég byrjuð að hreyfa mig mjög mikið aftur og það gefur mér svo mikið. Svo gott að styrkjast og svitna og gleyma sér. Ég giska á að ég verði í besta formi lífs míns þegar fæðingarorlofinu lýkur og ... tjah, svo sjáum við til hvernig gengur að fara á æfingar þegar vinnan kallar líka.

Og herregud, djammið - djammið maður. Það er svo gaaaman að fara út og hitta vini! Það er enn skemmtilegra en það var áður. Allt er einhvernveginn nokkrum prósentum skemmtilegra en það var. Jafnvel nokkrum tugum prósenta. Vitiði hvað það er gott að fá sér bjór þegar maður vill eftir að hafa verið ólétt???

Við fórum í fyrsta ungbarnasundtímann okkar í gær og ég er eiginlega enn í einhverju hamingjukasti eftir það. Svo miiiikið af sætum litlum ungum og Yrsu fannst það svo spennandi/stressandi og vatnið festist svo mikið í augnhárunum hennar. Ég get ekki beðið eftir næsta tíma!

Ég hlakka svo til að fara til Ítalíu með þetta litla skott og fylgjast með henni í sundbolnum sínum með sólhatt að busla og horfa og njóta. Aaaaaaah. 

Yrsa í buxum af móður sinni.

Ég upplifi allar klisjur alheimsins þegar ég feta veginn áfram með Yrsu. Þegar hún vaknar eftir góðan nætursvefn og getur ekki hætt að brosa þegar hún sér mann setur það allt í samhengi. „Ég er vöknuð og úthvíld og það er það skemmtilegasta sem til er að sjá mömmu mína og pabba. Það er svo gaman að vera til!“ Allar tilfinningar eru svo hreinar og tærar. Algjört eitt bros getur dimmu í dagsljós breytt dæmi. Algjörlega ruglað.

Allt varð líka einfaldara þegar hún komst í rútínu, þegar mamma hennar veit ca. við hverju er að búast í svefni og þegar hún fór að taka langan lúr seinni partinn. Það skiptir máli að vera til án þess að horfa stöðugt á hana. Tíminn flýgur áfram, hún lærir nýja hluti svo gott sem á hverjum degi og svona er lífið væntanlega að fara að vera næstu árin. Alltaf eitthvað skemmtilegt að gerast og hún að trylla hjartað í hennar nánustu. Mikið er ég heppin með þessa sólskinsstelpu.

Ég er að upplifa algjört mamma í fæðingarorlofi dæmi. Með hárið í hnút, í leggings með annað brjóstið lafandi út...Hún vill ekki alltaf sofa lengur en sirka hálftíma í senn og það er ótrúlegt hversu litlu maður kemur í verk á hálftíma. Það er rétt svo nóg til að fara á klósettið, drekka vatnsglas og hella kaffi í bolla, bursta kannski tennur og ganga frá hálfri uppþvottavél. Eitthvað u.þ.b. svoleiðis. Algjör erkitýpa fæðingarorlofsins.

Mér virðist hún hinsvegar vera að fara í nokkurs konar rútínu, sem gleður mig því þá er aðeins hægt að áætla tíma sinn betur. Og blessað barnið sefur eins og engill á næturna, er hægt að biðja um eitthvað betra?

Það er svo merkilegt að takast á við svona “vinnu” eða “verkefni” ef svo má að orði komast af því það er áskorun – en svo allt öðruvísi en önnur vinna eða verkefni. Fullkomlega ósambærilegt.

Ég finn hvernig tilfinningar mínar vaxa og dafna, ég næ ekki enn utan um það þegar hún brosir og hlær, horfir djúpt í augun á mér og talar við mig á barnamálinu sínu. Það er fullkomlega ólýsanleg tilfinning.

Mér finnst erfitt að vera svona mikið heima, ég finn það. Það er enn erfiðara þegar það er kuldakast eins og verið hefur undanfarið. Þegar maður þarf að meta það á hverjum degi hvort við komumst út í göngutúr. Ég hugsa að ég verði búin að kanna hvern krók og kima af Klambratúni eftir nokkra mánuði. Það gefur hins vegar gríðarlega mikið að sjá sólina hækka á lofti, með hverjum deginum verður bjartara og þannig auðveldara að vera til. Lengri tími til að fara út og fá örlítið d vítamín.

Það sem mér fannst svo allra erfiðast eftir komu hennar í heiminn og mér virðast langflestar konur í kringum mig upplifa það líka er brjóstagjöfin. Langerfiðust. Hún er orðin miklu auðveldari núna, eiginlega bara ekkert mál, nema bara bindingin sem í henni felst. En herregud hvað mér fannst þetta erfitt fyrstu vikurnar. Mér líður eins og það sé heil eilífð síðan, en samt er hún bara 9 vikna í dag. Ég vildi að ég hefði verið einhvernveginn betur undirbúin undir álagið sem gjöfunum fylgdi. Ég gerði mér ekki grein fyrir því að þótt það sé ekkert þannig að, mjólkin komi, barnið taki brjóstið og þyngist, gubbi ekki óeðlilega mikið, fái ekki í magann – þá er þetta samt gríðarleg áskorun. Samt fór ég á brjóstagjafanámskeið og allt, en þar fannst mér fókusinn aðallega vera á að þetta væri erfitt ef það kæmi eitthvað upp á; ef barnið tæki ekki brjóstið eða mjólkin væri lengi að koma. Jæja, þið sem eruð óléttar getið kannski undirbúið ykkur aðeins betur andlega undir þetta álag. Ekkert lítið álag það að halda lífi í barninu sínu!